Βιετνάμ παλιά, Συρία τώρα και μετά DPRK (Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας) . . .

αποτελεί απύθμενο θράσος να κατηγορούν τον λαό της Βόρειας Κορέας (ή του Ιράν) όταν προσπαθεί να εξοπλιστεί με πυρηνικά για ν’ αντιμετωπίσει την επιθετικότητα της Υ/Ε , ενώ ο ίδιος ο λαός της Β.Κ. δεν έδειξε ποτέ επιθετικές διαθέσεις κατά των γειτόνων του, τη στιγμή που η «διεθνής κοινότητα» δεν βγάζει άχνα για το γεγονός ότι ένα άκρως επιθετικό κράτος, που πολλαπλασιάζει συνεχώς τα εδάφη του από τότε που ιδρύθηκε μετά τον Β’ ΠΠ, το Σιωνιστικό Ισραήλ, διαθέτει ότι πυρηνικά όπλα επιθυμεί!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕΚΕΑ ΓΙΑ ΤΗ Β. ΚΟΡΕΑ: O Κορεάτικος λαός παλεύει μαζί με τους άλλους λαούς για την εθνική και οικονομική κυριαρχία του

Η συστημική προπαγάνδα που συνοδεύει το θέμα της Κορέας δεν είναι μια τυχαία συρραφή αναφορών που διαχέονται στα ΜΜΕ ώστε να «πληροφορήσουν» το ευρύ κοινό για το τι συμβαίνει σε αυτή τη γωνιά της γης. Όπως και σε κάθε άλλη προσπάθεια παρέμβασης της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) στα εσωτερικά χωρών για την ανατροπή καθεστώτων που δεν έχουν ενταχθεί στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) – που διατηρούν δηλ. την οικονομική, πολιτική και κατά συνέπεια στρατιωτική τους κυριαρχία – η αντίστοιχη προπαγάνδα ακολουθεί κάποιες συγκεκριμένες βασικές φόρμες.

Έτσι, και όσον αφορά στη Βόρεια Κορέα, όπως και στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ ή στη Λιβύη και στη Συρία ή ακόμα και στη Ρωσία της κυβέρνησης Πούτιν, τα ΜΜΕ που ελέγχουν οι παγκοσμιοποιητικές  ελίτ,  ενορχηστρωμένα και χωρίς καμία παρέκκλιση, είτε ανήκουν στη Δεξιά είτε στην «Αριστερά»,  αναδιατυπώνουν το πλαίσιο της αφήγησης που έχει προαποφασιστεί από το σύμπλεγμα των διαπλεκόμενων μηχανισμών μεταξύ μυστικών υπηρεσιών και «δεξαμενών σκέψης» (think tanks) για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από την πραγματικότητα.

Με βάση λοιπόν την Υ/Ε και τα ΜΜΕ, ο ηγέτης της Β. Κορέας είναι ένας «παρανοϊκός» «τύραννος», όπως βέβαια και κάθε πολιτικός που αντιτάχτηκε στην παράδοση της χώρας του στην ΝΔΤ (Μιλόσεβιτς, Σαντάμ, Καντάφι, Άσαντ, Πούτιν, κλπ…). Ο «δικτάτορας» αυτός έχει φυλακισμένο το λαό του και ως εκ τούτου εγείρονται ζητήματα «δημοκρατικότητας» (με βάση βέβαια τον ορισμό «δημοκρατίας» της Υ/Ε!) και «δικαιωμάτων», στο όνομα των οποίων έχουν γίνει όλες οι πρόσφατες επεμβάσεις της Υ/Ε μακελεύοντας εκατομμύρια κόσμου και καταστρέφοντας χώρες. Ο «παρανοϊκός» αυτός – όπως και όλοι οι παραπάνω – αποτελούν «απειλή» για τον «δημοκρατικό κόσμο», και στη προκειμένη περίπτωση της Β. Κορέας, αυτή αποτελεί απειλή και για τις ίδιες τις ΗΠΑ (αν όχι για όλο τον κόσμο!) με την «επιθετικότητά» της και τα πυρηνικά που διαθέτει. Και δεν είναι βέβαια τυχαίο το πώς παρουσιάζουν τον λαό της Β.Κ. τα ΜΜΕ της Υ/Ε, σαν μια άβουλη μάζα που ακολουθεί τυφλά έναν παρανοϊκό ηγέτη, για να συγκαλύψουν με αυτό τον βρώμικο τρόπο το γεγονός ότι το καθεστώς της Πιονγιάνγκ έχει την καθολική υποστήριξη του λαού του για τους λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια.

Έτσι, για τον σκοπό αυτό, μια πλήρη διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων συνοδεύει τη πλύση εγκεφάλου από τα κάθε είδους φερέφωνα της Υ/Ε σε κεντρικό ή κατά τόπους επίπεδο, όπως στα καθ’ ημάς βοθροκάναλα, «εναλλακτικά μίντια» και φυλλάδες του ελληνικού προτεκτοράτου. Άλλωστε οι ιστορικές ανακρίβειες είναι ιδιαίτερα αναγκαίες στη περίπτωση της Κορέας, εφόσον η Ελλάδα είχε συμμετάσχει με εκστρατευτικό σώμα στο πόλεμο του ‘50 για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των καπιταλιστών μακελάρηδων. Πώς άλλωστε θα παρουσιαστεί πειστικά η εικόνα του «παρανοϊκού δικτάτορα της Β. Κορέας» και της υποτιθέμενης επιθετικότητάς του αν δεν διαστρεβλωθεί συστηματικά ο εθνικο-απελευθερωτικός και κοινωνικός αγώνας του κορεάτικου λαού κατά της παγκοσμιοποίησης και της ΝΔΤ –εικόνα που στοχεύει τελικά στην ανατροπή του καθεστώτος και την αντικατάστασή του ίσως με κάποιο ψευτο-κομμουνιστικό καθεστώς όπως το σημερινό Κινέζικο καθεστώς–κάτι για το οποίο δεν θα είχε βέβαια αντίρρηση και η ίδια η Κίνα! Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα «κοράκια» στην Υ/Ε δεν αρκούνται ούτε σε αυτή τη συμβιβαστική λύση που πιθανότατα θα υποστήριζε και η Κίνα, γιατί θέλουν, για στρατηγικούς λόγους, ολόκληρη η Κορεατική χερσόνησος να προσχωρήσει στην ΝΔΤ της παγκοσμιοποίησης, ώστε να ελέγχουν έτσι τόσο την Κινέζικη όσο και τη Ρώσικη ηγεσία.

 

Ο ΕΘΝΙΚΟ-ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΟΡΕΑΤΩΝ

Πέρα όμως από την εικονική πραγματικότητα στην οποία εκπαιδεύει η Υ/Ε τους υπηκόους της, ο αγώνας των Κορεατών ποτέ δεν ήταν επιθετικός άλλα εθνικοαπελευθερωτικός και ξεκινάει ήδη απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα όταν οι Κορεάτες ήταν υπό τη κατοχή των Ιαπωνικών στρατευμάτων, φτάνοντας μέχρι σήμερα όπου η Β.Κ. αποτελεί παράδειγμα αντίστασης κατά της παγκοσμιοποίησης Μαζί βέβαια με τους Αραβικούς λαούς που αντιστέκονται στη ΝΔΤ (δεν εννοούμε βέβαια τους Κούρδους, που σήμερα συνεργάζονται αυτή για να αποκτήσουν την «ανεξαρτησία» τους!) και φυσικά τους Ευρωπαϊκούς λαούς και τον Αμερικάνικο που συνεχίζουν τον αγώνα που ξεκίνησε η «επανάσταση του Μπρέξιτ».

Περιληπτικά, η Ιαπωνική κατοχή κατά των Κορεατών υπήρξε ένα από τα πιο βάναυσα αποικιακά καθεστώτα. Περί τα 2,5 εκατομμύρια Κορεάτες / τισσες υποχρεούνταν να δουλεύουν σε συνθήκες δουλείας στα ορυχεία και πολλές  γυναίκες να προσφέρουν «υπηρεσίες» στα ιαπωνικά στρατεύματα. Η Οκτωβριανή επανάσταση επηρέασε σημαντικά τις σποραδικές μέχρι τότε κινήσεις αντίστασης και το 1925 ιδρύεται το Κ.Κ. Κορέας ενώ ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας παίρνει σταδιακά πανεθνικό χαρακτήρα. Στα 1932 σχηματίζεται ένοπλο αντάρτικο κίνημα και το ‘36 συγκροτείται πλέον πολιτικό στρατιωτικό εθνικό- απελευθερωτικό μέτωπο κατά της Ιαπωνικής Κατοχής.

Το αποφασιστικό κτύπημα στον Ιαπωνικό Ιμπεριαλισμό και την κατοχή δίδεται το ’45, όταν οι ένοπλες Κορεατικές δυνάμεις μαζί με τον κόκκινο στρατό επί Στάλιν, συντρίβουν τα Ιαπωνικά στρατεύματα απελευθερώνοντας την Κορέα. Παράλληλα όμως ήδη έχει μπει σε εφαρμογή και το σχέδιο παρέμβασης από τις ΗΠΑ.  Αμέσως μετά την απελευθέρωση δημεύονται οι αγροτικές εκτάσεις από τους γαιοκτήμονες και μοιράζονται σε φτωχούς αγρότες, απαλλοτριώνονται τα εργοστάσια, τα οποία λειτουργούσαν Ιάπωνες και ντόπιοι εθνοπροδότες καπιταλιστές, ενώ ξεκινάει η δημιουργία λαϊκών προσωρινών επιτροπών για την ανασυγκρότηση της χώρας. Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που τα αμερικανικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην Κορεατική χερσόνησο με πρόσχημα την εφαρμογή των συμφωνιών του «αντιχιτλερικού συνασπισμού», που είχαν υπογραφεί κατά την διάρκεια του Β’ παγκοσμίου.

Οι ΗΠΑ βέβαια δεν είχαν καμία πρόθεση να συμβάλλουν στις συμφωνίες για ειρήνη στη περιοχή: Το μέλημά τους ήταν να μην ενταχθεί ολόκληρη η Κορεατική χερσόνησος στη σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς. Μη ξεχνάμε ότι εκείνη την περίοδο, πέρα από την ύπαρξη της ΕΣΣΔ, υπήρχαν εν εξελίξει σημαντικά επαναστατικά κινήματα στη περιοχή. Η Κινέζικη επανάσταση υπό τον Μάο ήταν προ των πυλών και θα ξεσπούσε λίγα χρόνια αργότερα καταλαμβάνοντας την εξουσία, μέχρι βέβαια να πάρουν την εξουσία οι «κομμουνιστές» επίγονοι του Μάο, εντάσσοντας πλήρως τη χώρα στην ΝΔΤ και δημιουργώντας μια χούφτα δισεκατομμυριούχων και μια μικρή μειονότητα που παριστάνει τη «μεσαία» καταναλωτική τάξη, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία αγωνίζεται για το μεροκάματο σε άθλιες εργασιακές συνθήκες.

Η εφαρμογή των συμφωνιών μεταξύ ΕΣΣΔ και ΗΠΑ στο Πότσδαμ για ενιαίο ανεξάρτητο κράτος στη Κορέα ήταν επόμενο να ανατραπεί, αφού το εθνικο-απελευθερωτικό/σοσιαλιστικό κίνημα στην Κορέα ήταν πλέον πανίσχυρο. Η δημιουργία δηλαδή ανεξάρτητου κράτους όπως προέβλεπαν οι συμφωνίες θα σήμαινε ότι η μεταπολεμική Κορέα θα βασιζόταν σε σοσιαλιστικές δομές, και με βάση τη λαϊκή εντολή. Η μόνη λύση για τους καπιταλιστές ήταν να γίνουν εκλογές μόνο στο νότιο τμήμα και να τοποθετηθεί μια κυβέρνηση δοσίλογων το ‘48 στην «δημοκρατία της Νοτίου Κορέας» υπό τον Σίγκμαν Ρι (γνωστός δωσίλογος στα χρόνια της ιαπωνικής αποικιοκρατίας). Η ίδρυση της «Νοτίου Κορέας» (Ν.Κ.), δηλ. η διχοτόμηση της Κορέας, ήταν πλέον γεγονός.

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ 50-53

Η κυβέρνηση όμως των ανδρείκελων που τοποθετήθηκε από τις ΗΠΑ, άρχισε να έχει σοβαρά προβλήματα νομιμοποίησης και η αμφισβήτηση από τα κάτω υπήρξε έντονη. Η επίσημη προπαγάνδα για το πόλεμο του ‘50 λέει ότι η Β.Κ. εισέβαλε στο Νότιο τμήμα –κάτι τελείως αναληθές. Αυτό που συνέβη είναι ότι οι ΗΠΑ, βλέποντας ότι υπήρχε κίνδυνος να χάσουν και το νότιο τμήμα, μεθοδεύουν την επίθεση στρατευμάτων της Ν.Κ. στη Β.Κ.. Και ενώ στις 27 Ιουνίου 1950 ο Τρούμαν αναγγέλλει την αποστολή στρατιωτικής δύναμης για να υπερασπιστεί υποτίθεται τη Ν.Κ. από την επιθετικότητα της Λ.Δ. της Β.Κ., μια μέρα πριν, στις 26 Ιουνίου, ο πρόεδρος της Β.Κ. σε δραματική έκκληση στο λαό, αναφέρει την προσπάθεια εισβολής στο βόρειο τμήμα από στρατεύματα του νότιου. Έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος της Κορέας .

Ο λαός της Κορέας πλήρωσε πολύ ακριβά, με μια εκατόμβη νεκρών, τον τρίχρονο πόλεμο που μεθόδευσαν και καθοδηγούσαν οι ΗΠΑ, ώστε να επιτύχουν να έχουν υπό την κατοχή τους το νότιο τμήμα, «βάζοντας πόδι» στην Κορεατική χερσόνησο: μεταξύ ‘50 και ‘53, κάπου 4 με 5 εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους. Ο Κορεατικός λαός γνωρίζει λοιπόν πολύ καλά τι σημαίνει «επιθετικότητα», από ποιόν προέρχεται και τι σημαίνει εθνική και πολιτική κυριαρχία. Δεν ξέχασε δηλαδή ποτέ τα ιστορικά μαθήματα και γι’ αυτό υποστηρίζει το καθεστώς που μαχόταν σθεναρά όλον αυτόν τον καιρό, για την εθνική και οικονομική κυριαρχία του, ανεξάρτητα από τις όποιες διαφωνίες μπορεί να έχει κάποιος με αυτό, που είναι βέβαια δευτερεύουσες μπροστά στην κυριαρχία—κάτι που δυστυχώς ξεχνά σήμερα ο Ελληνικός λαός, αφήνοντας ανενόχλητους τους «αριστερούς» δωσίλογους να ξεπουλάνε τον εθνικό πλούτο και να τον καταδικάζουν σε μόνιμη φτωχοποίηση… Με άλλα λόγια, ο αγώνας των λαών στη ΝΔΤ δεν στοχεύει, στο στάδιο αυτό, στην επίλυση του ‘κοινωνικού προβλήματος’, δηλαδή της μορφής κοινωνικού καθεστώτος (σοσιαλιστικό, Περιεκτική Δημοκρατία κλπ.), αλλά στην κατάλυση της Οικονομικής ή/και στρατιωτικής Κατοχής που επιβάλλει σε κάθε λαό η Υπερεθνική Ελίτ σε συνεργασία με τις ντόπιες ελίτ, μέσα από την απόκτηση της Εθνικής και Οικονομικής Κυριαρχίας –-όπως άλλωστε ήταν και ο σκοπός των αντιστασιακών κινημάτων σαν το ΕΑΜ και σήμερα της τιτάνιας προσπάθειας να χτιστεί «από τα κάτω» ένα Μέτωπο για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση (ΜΕΚΕΑ –βλ. Ιδρυτική Διακήρυξη εδώ και Επικαιροποιημένους Στόχους εδώ).

 

ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗ ΕΛΙΤ ΚΑΤΑ Β.Κ.

Ήταν δηλαδή επιλογή του λαού της Β.Κ. να αντιταχθεί στα σχέδια των ιμπεριαλιστών, προστατεύοντας την αυτοδιάθεσή του, απέναντι στην προτεκταριοποίηση που του επιφύλασσαν. Και ενώ σήμερα Ιαπωνία και Νότια Κορέα έχουν γεμίσει με αμερικανικές βάσεις που σημαδεύουν μόνιμα το καθεστώς της Β.Κ., η τελευταία έχει επιλέξει την προστασία της Εθνικής και Οικονομικής Κυριαρχίας της.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης έχουν επιστρατευθεί όλα τα μέσα από την Υ/Ε για την αλλαγή καθεστώτος στη Β.Κ., αφού φαίνεται ότι η στρατιωτική επιλογή σημαίνει «υψηλό κόστος» για την Υ/Ε, ιδιαίτερα αφού οι ηγέτες της Β.Κ. δεν αφοπλίστηκαν οικειοθελώς, όπως έκαναν οι ηγεσίες του Ιράκ και της Λιβύης, κάνοντας έτσι «περίπατο» την καταστροφή των χωρών τους από την Υ/Ε.

Είναι χαρακτηριστικό ακόμη ότι τα «ανθρώπινα δικαιώματα» χρησιμοποιούνται και πάλι ως όχημα παρέμβασης στα εσωτερικά της χώρας. Έτσι, η «πράξη του 2004 για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Β.Κ.» ψηφίζεται από την γερουσία των ΗΠΑ, προβλέποντας ουσιαστικά την δημιουργία μηχανισμών αποσταθεροποίησης μέσα στη χώρα της Β.Κ. μέσω χρηματοδότησης ΜΚΟ που θα ήταν επιφορτισμένες να προστατεύουν αντιφρονούντες της Β.Κ., αλλά και θα προωθούν την ανάπτυξη της οικονομίας της αγοράς σε συνεργασία με την ΕΕ και τον ΟΗΕ, την προώθηση της παγκοσμιοποιητικής προπαγάνδας μέσα στην χώρα κ.λπ… Το σενάριο αυτό έχει χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιείται κατά κόρον απ’ την Υ/Ε για την ανατροπή καθεστώτων. Στο νομοσχέδιο αυτό μάλιστα  αντιτάχθηκε ακόμη και η κυβέρνηση της Ν.Κ., καθώς εκείνη τη περίοδο υπήρχε διάθεση για πραγματική προσέγγιση μεταξύ Νοτίου και Βορείου Κορέας για τα πυρηνικά. Ο πρόεδρος τότε της Ν.Κ. είχε φτάσει στο σημείο να δηλώσει ότι η Ν.Κ. δεν επιθυμεί την κατάρρευση ή την αλλαγή καθεστώτος της Β.Κ.

Όμως η εξομάλυνση των σχέσεων Βορείου και Νοτίου Κορέας είναι ανάθεμα για την Υ/Ε και τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Η αναμόχλευση και η υποδαύλιση εχθροπραξιών  ήταν πάντα στην ατζέντα των ΗΠΑ για να ελέγχουν μέσω του διαίρει και βασίλευε τους λαούς στην νοτιοανατολική  Ασία. Η πρόσφατη αναζωπύρωση αυτή, αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα (πιθανός περαιτέρω εξοπλισμός της Ν.Κ.), ακολουθεί την ίδια πεπατημένη: τη μονιμοποίηση του διαμελισμού των Κορεατών, την παραμονή ή και αναβάθμιση των Αμερικανικών βάσεων που αποτελούν επιθετικά όπλα όχι μόνο απέναντι στη Β.Κ. άλλα και στην Ρωσία. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι ο απώτερος στόχος της Υ/Ε παύει να είναι η ανατροπή του καθεστώτος της Πιονγιάνγκ. Απλά χρειάζονται ενδιάμεσα στάδια για να επιτευχθεί ο στόχος. Οι κυρώσεις άλλωστε του «Συμβουλίου Ασφαλείας» κατά της Β.Κ. αυτό και μόνο το σκοπό έχουν, να διαβάλλουν σταδιακά την κοινωνική συνοχή του λαού της Β.Κ. και να ανοίξει ο δρόμος για «δημοκρατικές» λύσεις. Να γεμίσει δηλ. η χώρα πράκτορες και πρακτορίσκους που θα αγωνίζονται «δημοκρατικά» και με το αζημίωτο για τα «δικαιώματα» των Κορεατών και την κάθε είδους ταυτότητα τους (φύλο, φυλή, σεξουαλική κλπ.) , δηλ. για τα συμφέροντα της Υ/Ε και των πολυεθνικών.

Παραμερίζοντας τις ηλιθιότητες των ΜΜΕ αλλά και της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς», που αποτελεί σήμερα τον χρησιμότερο απολογητή των μυστικών υπηρεσιών και των ινστιτούτων της Υ/Ε, το παράδειγμα του αγώνα της Β.Κ. για την Εθνική και Οικονομική Κυριαρχία της αποτελεί παρακαταθήκη για κάθε αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα που θα ξεπηδήσει στο μέλλον. Η ακλόνητη στάση της Β.Κ. απέναντι στις άμεσες (ΗΠΑ) και έμμεσες (ΕΕ, Σ.Α. κλπ…) απειλές για επέμβαση έφτασε να ρεζιλέψει σε όλο τον πλανήτη τις «υπερδυνάμεις» που έχουν αιματοκυλήσει εδώ και δεκαετίες κάθε γωνιά της γής, δείχνοντας ότι ο μόνος δρόμος για να αγωνιστεί ένας λαός για τα κυριαρχικά του δικαιώματα και την αυτοδιάθεσή του δεν είναι άλλος από το να εξοπλιστεί ανάλογα με την επιθετικότητα που αντιμετωπίζει. Και η επιθετικότητα απέναντι στη Β.Κ. δεν έχει σταματήσει εδώ και δεκαετίες. Ουσιαστικά η Β.Κ. είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης εδώ και 60 χρόνια λόγω των Αμερικανικών βάσεων γύρω της και των συνεχών προκλήσεων που δέχεται. Και φυσικά αποτελεί απύθμενο θράσος να κατηγορούν τον λαό της Β.Κ. (ή του Ιράν) όταν προσπαθεί να εξοπλιστεί με πυρηνικά για ν’ αντιμετωπίσει την επιθετικότητα της Υ/Ε , ενώ ο ίδιος ο λαός της Β.Κ. δεν έδειξε ποτέ επιθετικές διαθέσεις κατά των γειτόνων του, τη στιγμή που η «διεθνής κοινότητα» δεν βγάζει άχνα για το γεγονός ότι ένα άκρως επιθετικό κράτος, που πολλαπλασιάζει συνεχώς τα εδάφη του από τότε που ιδρύθηκε μετά τον Β’ ΠΠ, το Σιωνιστικό Ισραήλ, διαθέτει ό,τι πυρηνικά όπλα επιθυμεί!

Είναι ίσως περιττό εδώ να θίξουμε την άθλια στάση της «αριστεράς» σήμερα και για το θέμα αυτό. Άλλωστε δε περιμέναμε ποτέ η «αριστερά» των ινστιτούτων της Υ/Ε τύπου Σύριζα που παρέδωσε τον Ελληνικό λαό στους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης και ξεπούλησε ολόκληρη τη χώρα καθιστώντας την και τυπικό προτεκτοράτο, να υποστήριζε τον αγώνα της Β.Κ. που αγωνίζεται για την οικονομική, πολιτική και εθνική της κυριαρχία…

 

ΥΓ: Τη στιγμή που γραφόταν η παραπάνω ανακοίνωση μάθαμε την άθλια μεταστροφή Ρωσίας και Κίνας που ενώ μέχρι προ ήμερων δήλωναν ότι δεν θα υποστηρίξουν νέες κυρώσεις κατά της Κορέας, τώρα ψήφισαν παρόμοια πρόταση, έστω και εάν περηφανεύονται ότι κατάφεραν να ‘μετριάσουν’ την αρχική ακόμα χειρότερη Αμερικανική πρόταση!

Αυτό βέβαια είναι απόλυτα συμβατό με το πνεύμα της ανακοίνωσης μας, γιατί φυσικά τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία έχουν προσχωρήσει από καιρό στη ΝΔΤ και δεν θα υποστήριζαν οποιαδήποτε πρόταση που θα διακινδύνευε τις αγορές τους. Δεν είναι άλλωστε περίεργο ότι ο Πουτιν έκανε ειρηνευτική πρόταση για την Ουκρανία που ουσιαστικά καταδικάζει τους επαναστατημένους Ρωσόφιλους Ουκρανούς σε υποταγή στους πραγματικούς φασίστες της Ουκρανίας! Ούτε άλλωστε είναι περίεργο ότι τώρα η ιστοσελίδα του RΤ προβάλλει μαζικά τα «αστέρια» της παγκοσμιοποιητικής “Αριστεράς”, τύπου Τσόμσκι και Ζίζεκ…!

Advertisements

israHell

Ναι ρε καριόλια του ΚΙΣ και του israHell, είναι σωστό ότι «Το Ισραήλ συμπεριφέρεται στους Παλαιστινίους όπως ακριβώς συμπεριφέρθηκαν οι Ναζί στους Εβραίους» !!!

Η προπαγάνδα δεν έχει κοντά ποδάρια όπως το ψέμα. Εχει μακριά και μαύρα χέρια.Που πνίγουν τις κοινωνίες. Και χειραγωγούν τις εξελίξεις. Στην «Εφημερίδα των Συντακτών»δημοσιεύθηκε (Παρασκευή 5/5/2017) ένα ρεπορτάζ (μάλιστα με «χτύπημα» στην πρώτη σελίδα) που διαπίστωνε ότι εμείς οι Ελληνες (με το συμπάθιο για τη λέξη) «παίρνουμε… χρυσό στον αντισημιτισμό».

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της έγκριτης (κυριολεκτώ) εφημερίδας, «τα ευρήματα για τις περί Εβραίων αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας ξεπέρασαν τις πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις». Και (αυτά με έμφαση): «Δύο δημοσκοπήσεις -του 2014 και του 2015- δίνουν θλιβερή πρωτιά στην Ελλάδα πανευρωπαϊκά, με ποσοστό 67%, ακολουθούν Πολωνία, Γαλλία, ενώ προβληματικές απόψεις για το Ολοκαύτωμα έχουν εκφράσει πολιτικοί όλου του φάσματος, οι οποίοι και ονοματίζονται». Δηλαδή, προγράφονται.

Ας δούμε όμως, διαβάζοντας τις δύο δημοσκοπήσεις, πού βασίζονται τα συμπεράσματά τους. Καθώς, οι ίδιες κι όχι κάποιος άλλος, διαπιστώνουν ότι «το 40,2% των Ελλήνων πιστεύει ότι το Ισραήλ συμπεριφέρεται στους Παλαιστίνιους όπως συμπεριφέρθηκαν οι ναζί στους Εβραίους». Κατά τη

δημοσκόπηση λοιπόν η κριτική στην πολιτική του Ισραήλ συνιστά… αντισημιτισμόΕύγε!

Το κόλπο είναι παλιό. Η ενοχοποίηση για αντισημιτισμό όσων κριτικάρουν την πολιτική του Ισραήλ (ακόμη και Εβραίων, μάλιστα πολύ συχνά) με σκοπό την ακύρωση αυτής της κριτικής, είναι παλιά πρακτική της ισραηλινής προπαγανδιστικής μηχανής.

Διαπιστώνει επίσης η έρευνα ότι το 39,77% των Ελλήνων συμφωνούν ότι οι Εβραίοι (σ.σ.: διάβαζε: το Ισραήλ) «εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα». Πολύ παράξενο που το εν λόγω ποσοστό είναι τόσο χαμηλό. Το κράτος του Ισραήλχρησιμοποιεί το πένθος όλων μας (πλην φασιστών) για να ασκεί ως κράτος φασιστική πολιτική (κι όχι μόνον κατά των Παλαιστινίων), συκοφαντώντας ταυτοχρόνως για αρνητή του Ολοκαυτώματος όποιον τους υπενθυμίζει τα ανείπωτα που πέρασαν οι μητέρες τους και οι πατέρες τους.

Λέει κι άλλα η έρευνα (φέρ’ ειπείν για την κυριαρχία των Εβραίων στις επιχειρήσεις διεθνώς) που δείχνουν ότι και στην Ελλάδα υπάρχει ένας χοντρός και βλακώδηςαντισημιτισμός (πάντα επικίνδυνος), όχι όμως τέτοιος που να βγάζει τους Ελληνες ολυμπιονίκες στον αντισημιτισμό.

Η υστερία αυτού του συμπεράσματος ταυτίζεται με την υστερία της ADL (Anti-Defamation League), που εδρεύει στη Νέα Υόρκη κι έχει προγράψει (και επικηρύξει) για αντισημιτισμό τον μισό πληθυσμό της Γης και τους μισούς Εβραίους στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ. Συν δυο-τρεις ακόμα που ζουν στη Γροιλανδία.

Μάλιστα, η έρευνα που δημοσιεύει η «Εφ.Συν.» δηλώνει ευθαρσώς ότι «τα συμπεράσματά της επιβεβαιώνουν την έρευνα της Anti-Defamation League ότι η Ελλάδα έχει το υψηλότερο στην Ευρώπη (67%) ποσοστό αντισημιτισμού». Επιβεβαιώνει δηλαδή το καπάκι όσα μαγειρεύει ο τέντζερης.

Ο τέντζερης αυτός (η ADL) κάνει, χρόνια τώρα, με τα κρεμμυδάκια (ποικιλίας Μοσάντ) πολλούς επιφανείς πολίτες, συκοφαντώντας για αντισημιτισμό όποιον γουστάρει, πολιτικούς, καλλιτέχνες, ιερείς, διανοούμενους, εκπαιδευτικούς, τους πάντες. Με πρόστυχο τρόπο, η ADL εξισώνει πραγματικούς ακροδεξιούς με προοδευτικούς πολιτικούς – τελευταίως βρίσκονται στον ίδιον παρονομαστή οι κ.κ. Βορίδης και ΔραγασάκηςΑθανάσιος Πλεύρης και Λαφαζάνης –και πάει λέγοντας. (Σ.σ.: ο κ. Δραγασάκης είχε την ατυχία να αναφερθεί στον Σάυλοκ και τώρα πρέπει να αποδείξει στην ADL και τα εδώ τσιράκια της ότι δεν είναι Βάφεν Ες Ες).

Ομως, αυτή η χυδαία προσπάθεια σπίλωσης και κατασυκοφάντησης ανθρώπων συμβαίνει χρόνια τώρα, συμβαίνει συστηματικώς, κατ’ επανάληψιν και επιμόνως. Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης

που θέλει να μειώσει τους Ελληνες με τη ρετσινιά του αντισημιτισμού, είναι οι ίδιοιπου τους στιγματίζουν για εθνικιστές. Είναι οι ίδιοι που στον πατριωτισμό (που επίσης συκοφαντούν ως εθνικισμό) βλέπουν την αντίσταση που θέλουν να λυγίσουν.

Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι οι ίδιοι που κατηγόρησαν τους Ελληνες για «διεφθαρμένους» και «τεμπέληδες», είναι οι ίδιοι που κατηγορούν τον λαό για λαϊκισμό, που βγάζουν λαϊκιστική κάθε φιλολαϊκή δύναμη.

Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι οι ίδιοι που θέλουν να καλλιεργούν στους πολίτες ενοχές και συμπλέγματα κατωτερότητας,

οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι οι «χρυσές λόγχες» που δρουν σαν πέμπτη φάλαγγα μέσα σε μία κοινωνία ήδη αιχμαλωτισμένη, για να την καθηλώνουν ακόμα περισσότερο. Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης επέβαλαν την καθιέρωση των εγκλημάτων γνώμης – οδηγώντας σε δίκες ανθρώπους για τις σκέψεις τους. Οι άνθρωποι δικάζονται μόνονγια τις πράξεις τους – όμως αυτοί οι «ιεροεξεταστές του διαφωτισμού» θέλουν να οδηγούν στην πυρά σκέψεις και βιβλία, διαφέροντας

απ’ τους φασίστες μόνον κατά την πολιτική ορθότητα, τους «καλούς τρόπους», τα «αφηγήματα» και τις λοιπές αμερικανιές.

Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης (που εμφιλοχωρούν όχι μόνον στην «Εφ.Συν.», αλλά σε πλήθος ΜΜΕ, ΑΕΙ και ΜΚΟ) είναι τρομοκράτες – τρομοκρατούν ιδεολογικώς τους πολίτες, συκοφαντούν, προγράφουν, «δολοφονούν χαρακτήρες» όπως οι ίδιοι αρέσκονται να λένε, και βεβαίως είναι

άριστοι προμηθευτές της Χρυσής Αυγής, χαρίζοντας στα ούγκαντα όλα όσα οι ίδιοι βανδαλίζουν, χαρακτηρίζοντας αρχαιοπληξία τα ανθρωπιστικά γράμματα, ελληνοκεντρισμό την αυτογνωσία και καθυστέρηση τη λαϊκή παράδοση.

Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι το καρκίνωμα της μεταπολίτευσης, μια γλίτσα που τα κύτταρά της αλληλοπροστατεύονται, μία αργυρώνητη ορδή που έχει καταστρέψει δημιουργούς, πολιτικούς και πάσης άλλης φύσεως ανθρώπους που η αγάπη τους για αυτόν τον τόπο θα μπορούσε να υπερκεράσει την κακοδαιμονία του.

Οι πράκτορες αυτής της αντίληψης είναι η «μαύρη χειρ» και η «σιδερένια φτέρνα», είναι το «ηθικό πλεονέκτημα» μιας αλαζονικής σέχτας σμπίρων που προσφέρει καθημερινώς στα αφεντικά της το κεφάλι του λαού στο πιάτο…

http://www.enikos.gr/stathis/514616/me-melani-apo-aima

https://tinyurl.com/y9hab8ss

Οι «ερινύες» με αναμμένες δάδες θα διαλύσουν το σκοτάδι

Οι οργανώσεις ένοπλης πάλης είναι ο πραγματικός εχθρός για τις τρεις συν μία εξουσίες.

Τα άλλα είναι μέρος του συστήματος, είναι το ίδιο το σύστημα.

[ Οι Ερινύες στην Ελληνική μυθολογία ήταν μυθικές χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων.

Συνήθως απεικονίζονται με αστραφτερό βλέμμα μαύρες στην όψη, αποπνέουσες καταστρεπτικό πυρ αλλά και με φτερά φέρουσες μαύρες εσθήτες. Κατοικία τους είχαν τον κάτω κόσμο του Άδη απ΄ όπου και αναλάμβαναν την εκτέλεση των ποινών που έθεταν οι κριτές του Άδη και της Δίκης στους ανθρώπους, ακόμα και πέραν του τάφου τους γι αυτό επί των φονέων αποκαλούνταν ως θεότητες «Επίκουροι της Δίκης». Στα χέρια τους έφεραν συνήθως αναμμένες δάδες για να διαλύουν τα σκότη που ευνοούσαν ή κάλυπταν τα διαπραχθέντα εγκλήματα καθώς και μαστίγιο φιδοφόρο ως όπλο κατά των δραστών. ]

17072017

Διαβάστε αναλυτικά το ιστορικό των δύο υποθέσεων που έχουν τον ίδιο παρανομαστή…

Αποφυλάκιση με όρους των ηγετών της Χ.Α., λόγω 18μηνου, προτείνουν οι εισαγγελείς

Ο εισαγγελέας που ζήτησε να μείνει στη φυλακή η Ηριάννα είχε προτείνει να βγει ο Μιχαλολιάκος

Οι ίδιοι έξι που αρνήθηκαν στην Ηριάννα την αναστολή της ποινής, οι ίδιοι αυτοί την ενέκριναν για την Μαρία Σκλαβάκη που έχει καταδικαστεί για το σκάνδαλο των Energa-Hellas Power.

Είναι αυτή που δεν παρουσιάστηκε στους ανακριτές, είναι αυτή που έκοψε το «βραχιολάκι», είναι αυτή που έχει τον κατάλληλο δικηγόρο…

[ Μεγάλα δικηγορικά γραφεία των Αθηνών έχουν αναλάβει την υπεράσπιση της πλειονότητας των κατηγορουμένων, οι οποίοι πλέον είναι όλοι εκτός φυλακής λόγω παρέλευσης του 18μήνου. Ωστόσο, τρεις εξ αυτών καταζητούνται με διεθνή εντάλματα.

Πρόκειται για τους Χρήστο Σιαφάκα, Μαρία Σκλαβάκη και Noe Nordeine Benziane, που δεν εμφανίστηκαν ποτέ ενώπιον των ανακριτών που ερεύνησαν την υπόθεση. ]

Την υπόθεση Energa-Hellas Power πρέπει να τη θυμάται κανείς και από μια άλλη σκοπιά:

[ «Θα μας έδινε 100.000 ευρώ για να φάμε τον δικηγόρο». Η ένοπλη επίθεση εναντίον του νομικού εκπροσώπου του ΛΑΓΗΕ (Λειτουργού Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) και βασικού κατηγόρου των εκπροσώπων των εταιρειών Energa και Hellas Power έγινε στις 7.30 π.μ. της 3ης Νοεμβρίου, στην οδό Φειδίου στην Πεντέλη.

Πράγματι, έξι μέρες αργότερα ο ανακριτής κάλεσε εκ νέου τον 34χρονο στο γραφείο του και του έδειξε φωτογραφίες ενός από τους βασικούς κατηγορουμένους στο σκάνδαλο Εnerga – Hellas Power. Στις φωτογραφίες ο 34χρονος αναγνώρισε τον άνδρα με το κουστούμι που είχαν συναντήσει στην Κηφισιά. ]

Συμβόλαιο θανάτου 100.000 για να «φάμε» τον δικηγόρο…

ΑΝ Η ΗΡΙΑΝΝΑ ΗΤΑΝ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΑΘΩΩΘΕΙ!

Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης Revolutionary Union for Internationalist Solidarity RUIS

ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΖΑΒΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΤΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΑ ΕΔΑΦΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΘΑ ΜΑΤΩΣΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
R.U.I.S.    (A)    I.R.P.G.F.

From Rojava all the way to Athens
You will have to bleed to capture
the liberated ground of the struggle
Solidarity to the squats
R.U.I.S.    (A)    I.R.P.G.F.

——-

R.U.I.S.=  Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (Revolutionary Union for Internationalist Solidarity)

I.R.P.G.F. = Διεθνιστικές Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις (International Revolutionary People’s Guerrilla Forces)

 

https://archive.org/details/IRPGFSolidaritySquatsGreece

Διεθνιστικές Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις IRPGF International Revolutionary People’s Guerrilla Forces

Αναρχικοί στη Ροζάβα ανακοινώνουν την δημιουργία των Διεθνών Επαναστατικών Λαϊκών Αντάρτικων Δυνάμεων – IRPGF

Σήμερα η επανάσταση δέχεται επίθεση. Όπως και στην Παρισινή κομμούνα, όπως και σε άλλες τόσες ιστορικές αναφορές, οι επαναστατικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν τον λεβιάθαν της καπιταλιστικής ηγεμονίας, που έρχεται να καταβροχθίσει τον νέο κόσμο και ξανά να μας υποδουλώσει. Εδώ είναι το δικό μας Στάλινγκραντ. Πρέπει να υπερασπιστούμε την επανάσταση! Ανακοινώνουμε λοιπόν, την δημιουργία των Διεθνιστικών Επαναστατικών Λαϊκών Αντάρτικων Δυνάμεων (IRPGF) για τον σκοπό της υπεράσπισης της επανάστασης στην Ροζάβα.

Οι Διεθνιστικές Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις (IRPGF) είναι μία μάχιμη, ένοπλη, αυτοοργανωμένη και οριζόντια συλλογικότητα. Το έργο της είναι να υπεράσπιστεί τις επαναστάσεις που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο, να αντιπαρατεθεί άμεσα με το κράτος και το κεφάλαιο και να προωθήσει τον αγώνα του αναρχισμού.

Είμαστε αφοσιωμένοι αντιφασίστες, αντικαπιταλιστές, αντιιμπεριαλιστές και αντιμαχόμαστε κάθε μορφή πατριαρχίας και κυριαρχίας. Δηλώνουμε την υποστήριξη και συμμαχία μας με το PYD, το YPJ/YPG, το PKK, το Αντιφασιστικό Διεθνές Ταμπούρι (ΑΙΤ), το Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας και τις οργανώσεις-μέλη του. Δηλώνουμε ότι παίρνουμε θέση μάχης απέναντι σε όλες τις ιμπεριαλιστικές, φασιστικές και αντεπαναστατικές δυνάμεις.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΟΖΑΒΑ!

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ , ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΑ!

ΜΑΧΙΜΕΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Οι αναρχικοί που μάχονται το ISIS στο Δυτικό Κουρδιστάν ανακοινώνουν νέο Σχηματισμό

Σήμερα, ανακοινώνουμε την δημιουργία των Διεθνών Επαναστατικών Λαϊκών Αντάρτικων Δυνάμεων (IRPGF) μια σαφώς αναρχική, μαχητική ομάδα στο Δυτικό Κουρδιστάν που επιδιώκει να υπερασπιστεί την επανάσταση και να προωθήσει την αιτία του αναρχισμού.

Ο ρόλος του IRPGF

Οι Διεθνείς Επαναστατικές Λαϊκές Αντάρτικες Δυνάμεις (IRPGF) είναι μια μαχητική ένοπλη αυτο-οργανωμένη και οριζόντια συλλογική εργασία για την υπεράσπιση των κοινωνικών επαναστάσεων σε όλο τον κόσμο, την άμεση αντιμετώπιση του  κεφαλαίου και του κράτους, και την προωθήσει  του αναρχισμού.

.Αναγνωρίζουμε και επιβεβαιώνουμε ότι η ηθική δράση απαιτεί ηθική πολιτική. Δεν είμαστε ένα πολιτικό κόμμα ή πλατφόρμα, αλλά μάλλον μια ένοπλη συλλογικότητα που αποτελείται από συντρόφους με διαφορετικές θέσεις του αναρχισμού. Η συλλογική ενότητα του IRPGF εκδηλώνεται στην πράξη της μαχητικής δράσης που θεωρούμε απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη της απελευθέρωσης. Ο ρόλος μας είναι διττός, να είναι μια ένοπλη δύναμη ικανή να δρα για την υπεράσπιση των απελευθερωτικών κοινωνικών επαναστάσεων σε όλο τον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα είναι μια δύναμη ικανή να εξεγείρετε και να μάχεται ενάντια σε όλες τις κυρίαρχες μορφές εξουσίας, όπου και αν υπάρχουν.

Εμείς δεν εισερχόμαστε στις ζώνες των συγκρούσεων με σκοπό να διοικήσουμε, αλλά μάλλον, διατηρώντας την αυτονομία μας ως μια συλλογικότητα, για να πολεμήσουν στο πλευρό άλλων ένοπλων ομάδων σε αλληλεγγύη με εκείνους που καταπιέζονται, είναι εκμεταλλευόμενοι και αντιμετωπίζουν τον αφανισμό. Η IRPGF θεωρεί ότι η συλλογική δράση, η αλληλεγγύη και η ενότητα είναι απαραίτητη για τον αγώνα. Η διεθνής αλληλεγγύη είναι το πιο ισχυρό όπλο των καταπιεσμένων. Την ίδια στιγμή διατηρούμε την ανάγκη για κριτική, όταν και όπου χρειάζεται. Η (Αυτο) κριτική δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε. Πρέπει να αγκαλιαστεί ως σταθερή πηγή ενέργειας που οδηγεί τα άτομα, τις κοινότητες και τα επαναστατικά κινήματα προς την υλοποίηση της απελευθέρωσης.

Η ανάγκη για ένοπλο αγώνα

Μέσα στα κινήματα για την απελευθέρωση υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ εκείνων που αναπτύσσουν τα ειρηνικά μέσα για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό και όσων υπερασπίζονται  τις κοινότητές τους και τον εαυτό τους μέσα από τον ένοπλο αγώνα. Αυτές οι διχοτομικές θέσεις περιέχουν μέσα τους ένα δίκτυο μεταξύ τομών των κοινωνικών θέσεων και ταυτοτήτων που αποκαλύπτουν την τοποθεσία, το πλαίσιο και το περιεχόμενό τους. Για την IRPGF, η ειρηνική μέθοδος είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει και να καταστρέψει το κράτος, τον καπιταλισμό και όλες τις μορφές της κυρίαρχης εξουσίας. Στην πραγματικότητα, κάνει το αντίθετο. Προστατεύει, ενθαρρύνει και να ενισχύει τον εχθρό, ενισχύοντας τις μορφές καταπίεσης εναντίον ολοένα και πιο απομονωμένων ατόμων και διαιρεμένων κοινωνιών. Πιστεύουμε ότι η απελευθέρωσή μας πηγάζει από την κάννη ενός όπλου.

Ένοπλες εξεγέρσεις και επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο θα πρέπει να πραγματοποιηθούν μέχρι το τέλος. Παλεύουμε για την υπεράσπιση της ζωής και αγωνιζόμαστε για την συνολική απελευθέρωση. Το έθνος-κράτος, η εξουσία, το κεφάλαιο και η κοινωνική ιεραρχία είναι οι εχθροί του απελευθερωμένου κόσμου και ως εκ τούτου οι εχθροί όλων μας. Ενώ εμείς αγωνιζόμαστε μέσα από την αυτοκριτική και την συλλογική κριτική της προσωπικής και συλλογικής μας διεθνοποίησης από αυτές τις καταπιεστικές συμπεριφορές, νοοτροπίες και πρακτικές, τους εξωτερικούς εχθρούς. Τα αφεντικά, μαζί με το στρατό και την αστυνομία τους, πρέπει να αντιμετωπιστούν με σφαίρες, βόμβες και δυναμίτη. Οι πυρκαγιές της δικαιοσύνης και της ελευθερίας καθαρίζουν. Για εμάς, δεν υπάρχουν βήματα πίσω και δεν υπάρχει τρόπος για να επιτευχθεί η απελευθέρωση εκτός από μέσα από τον αγώνα. Οι κοινότητές μας θα είναι απελευθερωμένες μόνο όταν θα καταστρέψουν εκείνους  των οποίων ο πλούτος και η δύναμη εξαρτώνται από την ταλαιπωρία και την εκμετάλλευση των πολλών.

Ο πλοίαρχος δεν δίνει το σκλάβο ελευθερία απλώς από μια ηθική πράξη, ανιδιοτέλειας και αγάπης. Οι σκλάβοι πρέπει να επιτύχουν την απελευθέρωσή τους μέσω της εξέγερσης, αντίστασης και επανάστασης, χρησιμοποιώντας κάθε εργαλείο του πλοιάρχου για να καταστρέψουν τόσο τον πλοίαρχο και τους μηχανισμούς του, τους μηχανισμούς της κυριαρχίας και της καταπίεσης τους. Η ζυγός της τυραννίας και οι αλυσίδες της καταπίεσης δεν μπορούν να αντέξουν την εξέγερση των καταπιεσμένων. Έχουμε καιρό για την ημέρα, όπου τα ξίφη θα μετατραπούν σε αλέτρια, αλλά μέχρι να φτάσει εκείνη η ημέρα, αν έρθει ποτέ, θα κρατήσουμε τα όπλα μας. Η ύπαρξη των IRPGF στηρίζεται στην αναγκαιότητα της ένοπλης πάλης. Τη στιγμή αυτή που δεν θα είναι πλέον απαραίτητη, η IRPGF θα πάψει να υπάρχει. Η θέση μας είναι κατά της έννοιας του «σταθερού στρατού» ή των αποστεωμένων επαναστατικών ομάδων που γίνονται νησίδες για τον εαυτό τους.

Διεθνής θέση του IRPGF

Πιστεύουμε ότι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη αρχίσει και ότι οι συγκρούσεις στη Συρία, την Ουκρανία και σε άλλα μέρη του κόσμου είναι μόνο η αρχή. Το καπιταλιστικό σύστημα, πλησιάζει στο τέλος του και έχοντας λεηλατήσει τον κόσμο και αφαιρέσει  μέρος των πόρων του, αντιμετωπίζει την πιο οξεία κρίση του. Χωρίς πληθυσμούς υπερεργασίας να θέσει σε μπουντρούμια και γραμμές συναρμολόγησης, οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις του συστήματος σε κρίση, εκτυλίσσονται. Με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που αγωνίζονται για τα τελευταία υπολείμματα και τη διασφάλιση της επιβίωσης τους και με το φασισμό σε άνοδο, ένας κοινός αγώνας αναπτύσσεται εις βάρος τόσο της κυριαρχίας του κεφαλαίου και του κράτους. Η IRPGF θα σταθεί με όλους τους λαούς που επιθυμούν να εξασφαλίσουν το μέλλον τους ελεύθερα από κάθε μορφή καταπίεσης,  κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Είμαστε εν γνώσει και αναγνωρίζουμε τη διασταύρωση των μοναδικών στοιχείων ταυτότητας και των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν στο εσωτερικό των ατόμων, στις κοινότητες και μεταξύ των ατόμων και των κοινοτήτων. Υποστηρίζουμε και επιδιώκουμε να αξιοποιηθεί πλήρως ο πολυμορφικός χαρακτήρας της ανθρώπινης ταυτότητας και του αγώνα. Για το σκοπό αυτό θα ενταχθούμε με τους λαούς σε όλο τον κόσμο στη μοναδικότητά τους, και στη δική μας, ώστε να συνειδητοποιήσουμε τη συλλογική απελευθέρωσή μας.

Μαχητικές οριζόντιες αυτο-οργανωμένες συλλογικότητες και κοινότητες για την επανάσταση και τον Αναρχισμό.

-IRPGF

Κανένα δάκρυ για όλα τα καθάρματα που ψήφισαν μνημόνια και κατέστρεψαν ζωές

«Κανένα δάκρυ για τον Παπαδήμο και κανέναν Παπαδήμο. Κανένα δάκρυ για όλα τα καθάρματα που ψήφισαν μνημόνια και κατέστρεψαν ζωές. Η φυσική θέση του Παπαδήμου είναι στην φυλακή. Εκεί που θα έπρεπε να βρίσκονται ο Βενιζέλος, ο Σημίτης, ο Παπαντωνίου, ο Σαμαράς ο ΓΑΠ και ο Τσίπρας. Εκεί που θα έπρεπε να βρίσκονται όλοι οι υπουργοί και οι βουλευτές, που νομοθέτησαν τις αυτοκτονίες των πολιτών.

Μπορεί όλοι οι πλούσιοι δημοσιογράφοι, τα τσιράκια των εξουσιαστών δηλαδή, να μιλάνε για κατάλυση της δημοκρατίας εξ αιτίας της απόπειρας εναντίον του Παπαδήμου. Μπορεί οι άλλοι εύποροι πωλητές κομμουνισμού, να μιλούν για προβοκάτορες, εμείς όμως έχουμε μια ξεκάθαρη και κρυστάλλινη θέση: Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει δημοκρατία και δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Αυτά τα δυο λειτουργούν και αντίστροφα. Η αποστολή φακέλου με εκρηκτικά δεν καταλύει καμιά δημοκρατία. Αλήθεια, όταν ψηφίζονταν μνημόνια η δημοκρατία ήταν καλά; Ηταν ανθηρή;…»

Ας μιλήσουμε για τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας – Γιώργος Γιαννακέλλης

Η τακτική να παίρνεις επιλεγμένα αποσπάσματα από έργα θεωρητικών και να προσπαθείς να επιχειρηματολογήσεις στα συμπεράσματα που ήδη έχεις καταλήξει, είναι τόσο παλιά όσο και οι λάσπες.
Κάποια ρήση μάλιστα λέει ότι «αν πάρεις αποσπάσματα απ’ το Ευαγγέλιο μπορείς να βγάλεις τον Χριστό Αντίχριστο».

Στην προκειμένη περίπτωση ο Ν. Μπογιόπουλος δεν χρησιμοποιεί «Τας γραφάς» αλλά τον Λένιν, τον Μαρξ, τον Τσε κ.α για να υπερασπιστεί την θέση του ΚΚΕ, που δεν είναι παρά η υπεράσπιση της αστικής νομιμότητας και η πολεμική εναντίον σε όσους επιλέγουν τις οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας.

Σε τέτοια ζητήματα, ειδικά όταν προσεγγίζεις το θέμα της λαϊκής αντιβίας και τις μορφές που εκδηλώνεται σε κάθε ιστορική εποχή, δεν είναι ότι πιο ιδανικό να παίρνεις αποσπάσματα βιβλίων και να τα χρησιμοποιείς όπως σε βολεύουν, παραγνωρίζοντας «τόπο και χρόνο» δηλαδή πότε γράφτηκαν και σε τι συνθήκες. Πόσω μάλλον όταν πολύ εύκολα μπορεί να αντικρουστούν με άλλα αποσπάσματα κειμένων των θεωρητικών που επικαλείσαι. Και αυτό θα το αποδείξουμε στην συνέχεια.

Θα «παίξουμε», δηλαδή, στο «γήπεδο» του δημοσιογράφου, αφού πούμε εκ των προτέρων ότι η αντιπαράθεση τσιτάτων –και μάλιστα λογοκριμένων όπως κάποια που παρουσιάζει ο Ν.Μ- δεν βοηθάνε τον αναγνώστη να σχηματίσει ολοκληρωμένη άποψη για το ζήτημα που αναφέρονται.

Επειδή το θέμα που προέκυψε –αφορμή ήταν η αποστολή στον πρώην πρωθυπουργό Παπαδήμο ενός παγιδευμένου με εκρηκτικά φακέλου- με ένα μήνυμα που στείλαμε στην ραδιοφωνική εκπομπή του Ν. Μπογιόπουλου, μια ανάρτηση δική μου στο μπλογκ μας και μια απάντηση που μας έδωσε ο δημοσιογράφος μέσα από την ιστοσελίδα «Ημεροδρόμος», ας κάνουμε μια εισαγωγή.

Αρχικά, ας μην προσπεράσουμε τον τρόπο που αντιμετώπισε η ελληνική κοινωνία –και αυτό δεν είναι «υποταγή στο αυθόρμητο», όπως μπορεί να βιαστεί να ισχυριστεί κάποιος- την επίθεση που δέχτηκε ο πρώην πρωθυπουργός – τραπεζίτης. Και για να το προχωρήσουμε παραπέρα να πούμε ότι σήμερα σε μια κοινωνία που έχει εξαθλιωθεί από τις βάρβαρες ταξικές πολιτικές όσο και να προσπαθούν ορισμένοι –κύρια καθεστωτικοί δημοσιοκάφροι- δεν μπορούν να αναβιώσουν εποχές τρομολαγνείας και τρομοϋστερίας.

Μάλιστα πιθανόν να δημιουργούσε και αισθήματα χαράς στον λαϊκό κόσμο αν κάποιες οργανώσεις εκτελούσαν μερικά κοινωνικά παράσιτα. Οι μάζες αντιλαμβάνονται ότι τα προβλήματα τους δεν τα δημιουργούν κάποιοι θιασώτες του αντάρτικου πόλης, αλλά ότι οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι αυτοί που καθορίζουν την πολιτική που μας οδηγεί στην απόλυτη ένδεια και εξαθλίωση.
Δεν κινδυνεύει δηλαδή η κοινωνία μας από κατασκευασμένους, ανύπαρκτους εχθρούς.

Άλλη είναι η βία που απειλεί όλο το λαό μας και όχι τα επιλεγμένα χτυπήματα των οργανώσεων μειοψηφικής ένοπλης βίας. Και αυτή είναι η βία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μιας βίας που δεν έχει ενόχους, δεν δικάζεται από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της είναι οι εγκληματίες του λευκού κολάρου που υπηρετούν και στηρίζουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης αυτό που διαπιστώνει όποιος έχει επαφή με τον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα: Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση η ένοπλη πάλη έχει απενοχοποιηθεί στην συνείδηση όχι μόνο κάποιων νεολαίων αλλά και σε άτομα που μέχρι πριν μερικά χρόνια αυτό ήταν αδιανόητο.

Και για να μην υπάρξει καμιά παρανόηση να επαναλάβουμε το αυτονόητο για τους κομμουνιστές: Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά της αστικής δικτατορίας είναι καθήκον της ίδιας και είναι αδιέξοδη η μορφή αγώνα που έχουν επιλέξει όσοι έχουν επιλέξει την ένοπλη μειοψηφική πάλη.

Ας θυμηθούμε και μια άποψη που διατύπωσε ο Δημήτρης Κουφοντίνας μετά από αρκετά χρόνια που βρίσκεται στην φυλακή: «Ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί παρά να είναι έργο της κινητοποιημένης και οργανωμένης κοινωνίας. Η δράση του αντάρτικου πόλης δεν μπορεί να νοηθεί σε αντίθεση με τη λαϊκή κινητοποίηση, ανεξάρτητα και αποκομμένα από αυτήν. Αν δεν υπάρχει λαϊκή στήριξη στο αντάρτικο σχέδιο, αναπόφευκτα αυτό οδηγείται στην αποτυχία. Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι καθαρά στρατιωτικός. Χρειάζεται να είναι πολιτικοστρατιωτικός».

Μήπως στην εποχή μας δεν υπάρχουν κομμουνιστικά κόμματα που δίπλα στην νόμιμη δουλειά που κάνουν διαθέτουν τους παράνομους μηχανισμούς τους οι οποίοι πραγματοποιούν εκτελέσεις καθαρμάτων, «απαλλοτριώσεις» τραπεζών, για να χρηματοδοτηθεί ο επαναστατικός αγώνας τους κλπ; Η Τουρκία είναι δίπλα μας. Ας ρίξουν μια ματιά αυτοί που έχουν σαν ευαγγέλιο την αστική νομιμότητα τί συμβαίνει στο επαναστατικό κίνημα της γειτονικής χώρας.

Οποιος δεν θέλει να κλείνει τα μάτια του στα κοινωνικά φαινόμενα χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα βρει την μήτρα που γεννάει τις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας.

Υπάρχει κοινωνικός πόλεμος. Και συνέχεια γίνεται πιο αμείλικτος. Η αστική τάξη διαθέτει τις δυνάμεις καταστολής, τους νόμους, τους μηχανισμούς που προσπαθούν να διαμορφώσουν πρότυπα, οπτικά πεδία, συνειδήσεις.

Η εργατική τάξη απ’ την άλλη, κατακερματισμένη, εγκλωβισμένη σε κόμματα που σαν θεό τους έχουν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Ανήμπορη να αντισταθεί συλλογικά στην βάρβαρη επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας.

Σ’ αυτό τον κοινωνικό πόλεμο κάποιοι επέλεξαν να αντισταθούν ένοπλα στην αστική τάξη.

Να το επαναλάβουμε για άλλη μια φορά για να μην αφήσουμε περιθώρια παρερμηνειών: Δεν μας εκφράζουν οι οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας.

Απ’ την άλλη όμως, όπως μας δείχνει η ντόπια και διεθνής εμπειρία οι οργανώσεις μειοψηφικής επαναστατικής βίας, οι οργανώσεις «ατομικής τρομοκρατίας», όπως τις αποκαλούσε ο Λένιν, (στην συνέχεια θα σταθούμε αρκετά σ’ αυτόν τον μεγάλο επαναστάτη παραθέτοντας αρκετά κείμενα του «αφιερωμένα» σε όσους προσπαθούν να τον βάλουν στα «καλούπια» τους) είναι σάρκα απ’ την σάρκα του αντικαπιταλιστικού κινήματος της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Από κει και πέρα μπαίνει ένα άλλο ουσιαστικό ζήτημα. Το πότε και πώς ασκείται η βία, αν είναι επαναστατικά σκόπιμη στη μια ή την άλλη ιστορική συγκυρία, στο ένα ή το άλλο επεισόδιο της αέναης πάλης των τάξεων.
Και πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα τακτικής πρέπει να τοποθετηθούμε μέσα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα, μακριά από προβοκατορολογίες και ανιστόρητες απόψεις όπως αυτές που εκφράζονται από το ΚΚΕ αλλά και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Θα συνιστούσαμε στους αναγνώστες μας να διαβάσουν το βιβλίο του Μερλόν Ποντί «Ανθρωπισμός και τρομοκρατία».

Εκεί θα δουν τον Πασκάλ – έναν Γάλλο φιλόσοφο, φυσικό και μαθηματικό- να λέει απ’ τον 16ο ακόμα αιώνα το εξής χαρακτηριστικό: «Ο φόνος ενός από το αντίπαλο στρατόπεδο είναι πράξη θεμιτή. Δυστυχώς έτσι μπορούν να προχωρήσουν οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί».

Στην συνέχεια θα εφαρμόσουμε κι εμείς την τακτική του Ν. Μπογιόπουλου παραθέτοντας ξεκομμένα αποσπάσματα από έργα των Λένιν, Μάρξ, Τσε, Στάλιν, κ.α για το θέμα που αναφερόμαστε και τα οποία λένε ακριβώς τα αντίθετα από τα αποσπάσματα που παραθέτει.

Πριν όμως δυο κεφάλαια από ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο «Με τη μάχη στο αίμα τους, λαϊκή βία στην προεπαναστατική Ρωσία (1905-1917)».
Επίσης θα παραθέσουμε ολόκληρο το θρυλικό βιβλίο «Εγχειρίδιο του Αντάρτη Πόλεων» του διανοούμενου και ηγέτη της βραζιλιάνικης επανάστασης Κάρλος Μαριγκέλα. Κι αυτό για να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το σκεπτικό όσων/ες επιλέγουν να ενταχθούν σε οργανώσεις μειοψηφικής βίας. Αυτό το πόνημα υπήρξε και είναι η «Βίβλος» για το σύνολο σχεδόν των οργανώσεων ένοπλης πάλης σε όλο τον κόσμο.

Παραθέτουμε δυο κεφάλαια από το βιβλίο «Με τη μάχη στο αίμα τους, λαϊκή βία στην προεπαναστατική Ρωσία (1905-1917)» (Εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου).

Το πρώτο έχει τίτλο «Μπολσεβίκοι: Ο τερρορισμός στην πράξη» Σελ. 132-137 (Οι υπογραμμίσεις δικές μας):

Για τον Λένιν, ηγέτη της μπολσεβίκικης φράξιας των σοσιαλδημοκρατών, η «σωστή θέση» πάνω στο θέμα του τερρορισμού δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να διευθετηθεί άπαξ και δια παντός. Η θέση του διέφερε αναλόγως των αλλαγών στους πολιτικούς του στόχους και προτεραιότητες.
Ως εκ τούτου, το 1902 κατακεραύνωνε τους εσέρους που υπερασπίζονταν τον τερρορισμό «….η αχρηστία του οποίου, τόσο καθαρά αποδεικνύεται από την εμπειρία του ρώσικου επαναστατικού κινήματος. Τον προηγούμενο μόλις χρόνο δήλωνε πως το κόμμα του «…. Ποτέ δεν απέρριψε τον τερρορισμό ως αξία, ούτε και μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο».
Πριν το ξέσπασμα του 1905, ο Λένιν επέμενε στις παλαιότερες θεωρητικές απόψεις του και χαρακτήριζε κάθε τερροριστική δράση ως «…. Ασύμφορο μέσο αγώνα», απορρίπτοντάς την αναλόγως των συγκυριών, …. Αναμένοντας μια αλλαγή των συνθηκών».

Μια σειρά δεδομένων ανάγκασε τον Λένιν να λάβει μια τελική στάση. Πρώτον, δε μπορούσε παρά να αναγνωρίσει το γεγονός πως οι εσέρικες και οι αναρχικές τερροριστικές τακτικές ήταν σαφώς αποτελεσματικότερες στην αποσταθεροποίηση του καθεστώτος, σπέρνοντας το φόβο και τη σύγχυση στις αρχές.
Ο Λένιν θα έπρεπε επίσης να παραδεχτεί τη βασιμότητα της εσέρικης άποψης πως η τερροριστική δράση μπορούσε να αποδειχτεί ιδιαίτερα αποτελεσματική στην ριζοσπατικοποίηση της αγροτιάς και του προλεταριάτου.

Επιπλέον, υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν το 1905, με το χάος να απλώνεται –εκτός ελέγχου τόσο από την εξουσία όσο και από τους επαναστάτες ηγέτες-, ο Λένιν αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα του να στρέψει το «αναπόφευκτο αντάρτικο» προς όφελος του κόμματός του και της επανάστασης –έτσι όπως τουλάχιστον εκείνος την αντιλαμβανόταν-. Ακόμα και σε θεωρητικό επίπεδο, η τερροριστική δράση φαινόταν περισσότερο δικαιολογημένη σε μια στιγμή που λάμβανε τεράστιες διαστάσεις και αφορούσε κυριολεκτικά κάθε κοινωνικό στρώμα. Δεν μπορούσε πλέον να αντιμετωπίζεται ως μέσο ατομικής διαμαρτυρίας, αλλά ως στοιχείο της μαζικής εξέγερσης κατά ολόκληρης της κοινωνικοπολιτικής τάξης. Για τον Λένιν ήταν επίσης πολύ σημαντικό πως «… ο παραδοσιακός ρώσικος τερρορισμός ήταν δουλειά συνωμοτούντων διανοούμενων, ενώ μετά το 1905 οι εργάτες έγιναν οι βασικοί θιασώτες».

Με αυτές τις θεωρήσεις κατά νου, ο Λένιν επιτέλους σύνθεσε τις απόψεις του. Στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ο τερρορισμός ήταν κατάλληλος για τους επαναστατικούς σκοπούς, στο βαθμό «… που ήταν ικανός να διαχέεται μέσα στο μαζικό κίνημα». Αυτή η θέση ουσιαστικά δεν διέφερε από την αντίστοιχη των εσέρων που διακήρυσσε: «… καλούμε σε τερρορισμό, όχι αντί της δουλειάς στις μάζες, αλλά προς όφελος αυτής και παράλληλά της». Τώρα που ο καιρός ήταν πια ώριμος, ο Λένιν κάλεσε «… στα πλέον ριζοσπαστικά μέσα, ως τα μοναδικά επαρκή». Δεν απέκλειε την αποκεντρωμένη τερροριστική δράση, συνηγορώντας στο σχηματισμό ένοπλων ομάδων που «…θα διαφέρουν σε μέγεθος, ξεκινώντας ακόμα και από 2-3 άτομα, αυτό-οπλισμένων με κάθε μέσο που τους είναι διαθέσιμο». Αυτές οι ομάδες «… πρέπει άμεσα να πάρουν εκπαίδευση μάχης και να αναλάβουν επιχειρήσεις».

Σύμφωνα με μια από τις πιο στενές συνεργάτιδές του, την Έλενα Στάσοβα, ο Λένιν μετατράπηκε σε «… εξτρεμιστή παρτιζάνο του τερρορισμού». Ήδη από τον Οκτώβριο του 1905, ανοιχτά καλούσε τους οπαδούς του κόμματος να εκτελούν χαφιέδες, αστυνομικούς, κοζάκους και μέλη των Μαύρων Εκατονταρχιών, να ανατινάζουν τις εγκαταστάσεις τους και τα αστυνομικά τμήματα, να ρίχνουν οξέα στους αστυνομικούς. Παρέμενε όμως ανικανοποίητος και σε επιστολή του στην κομματική επιτροπή της Πετρούπολης τους επίπληττε: «Με φρίκη, με πραγματική φρίκη, βλέπω πως εδώ και μισό χρόνο μιλάμε για βόμβες, χωρίς να έχετε βάλει ούτε μία».

Ανυπόμονος για άμεση δράση, ο Λένιν έπαιρνε αναρχίζουσες θέσεις για να αντικρούσει τους συντρόφους του: «… όταν βλέπω σοσιαλδημοκράτες να δηλώνουν με περηφάνια «δεν είμαστε αναρχικοί, ούτε κλέφτες και ληστές, είμαστε υπεράνω, απορρίπτουμε την αντάρτικη δράση», ρωτώ τον εαυτό μου: «αυτοί οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τι τους γίνεται;»».
Τελικά τον Αύγουστο του 1906, η επίσημη θέση των μπολσεβίκων εκφράστηκε μέσω του έντυπου οργάνου τους, του «Προλετάριου». Συμβούλευαν τις ομάδες μάχης «… να τερματίσουν την απραξία τους και να αναλάβουν μια σειρά αντάρτικων ενεργειών με στόχο τη μίνιμουμ καταστροφή της προσωπικής ασφάλειας των φιλήσυχων πολιτών και τη μάξιμουμ καταστροφή της προσωπικής ασφάλειας των χαφιέδων, των ενεργών μελών των Μαύρων Εκατονταρχιών, των υψηλόβαθμων αξιωματούχων της αστυνομίας, του στρατού, του ναυτικού και ούτω καθ’εξής».

Στην πραγματικότητα ωστόσο, η ανησυχία του Λένιν περί μπολσεβίκικης τερροριστικής απραξίας, ήταν αβάσιμη. Οι οπαδοί του σε όλη τη χώρα ήταν αναμεμειγμένοι σε αναρίθμητα περιστατικά βίας. Αυτά τα τερροριστικά ξεσπάσματα ήταν κατά βάση ανεξέλεγκτα από την κομματική ηγεσία, η οποία ήταν αποκομμένη από την πραγματική δράση, κι έτσι αυτές οι ενέργειες είχαν ελάχιστη σύνδεση με τους ευρύτερους πολιτικούς σκοπούς του κόμματος ή την άμεση στρατηγική του. Επιπλέον, αυτές οι ενέργειες σπάνια αναφέρονταν στα κομματικά επιτελεία, κεντρικά ή περιφερειακά. Στην πραγματικότητα, καθώς οι μπολσεβίκοι δεν διέθεταν κάποιο επίσημο όργανο επιφορτισμένο αποκλειστικά με τον τερρορισμό, -κατά το πρότυπο της εσέρικης «Οργάνωσης Μάχης»- η τερροριστική δραστηριότητά τους λάμβανε ένα αναρχίζοντα χαρακτήρα. Ο μπολσεβίκικος τερρορισμός χτυπούσε μια ποικιλία στόχων, αλλά οι πιο κοινοί ήταν οι ύποπτοι για χαφιεδισμό και προδοσία.

Ενώ η φυσική εξάλειψη χαφιέδων θεωρείτο απαραίτητη για την εκκαθάριση των επαναστατικών γραμμών από άτομα που έθεταν σε κίνδυνο την ομάδα, άλλες τερροριστικές ενέργειες είχαν την εκδίκηση ως κεντρικό κίνητρο. Αυτό π.χ. συνέβαινε με την εκτέλεση δήμιων φυλακών, υπεύθυνων για την επιβολή της θανατικής ποινής σε επαναστάτες κρατούμενους. Οι μπολσεβίκοι εκτελεστές μια τέτοιας ενέργειας δε θα μπορούσαν φυσικά να περιμένουν πως έτσι θα απέτρεπαν μελλοντικές εκτελέσεις συντρόφων τους. Οι μπολσεβίκοι ήταν υπεύθυνοι για πολλές παρόμοιες πράξεις εκδίκησης με στόχο αστυνομικούς και κοζάκους, που είχαν έρθει σε αιματηρή αντιπαράθεση με επαναστάτες.

Η εκδίκηση και η προσπάθεια εξουδετέρωσης των αντιπάλων τους, έστρεψε τη βία των μπολσεβίκων και κατά διαφόρων συντηρητικών στοιχείων του πληθυσμού. Αυτό ήταν το κίνητρο στις 27 Γενάρη 1906 όταν, κατ’ απόφαση της Επιτροπής Πετρούπολης, μια ομάδα μάχης των μπολσεβίκων επιτέθηκε στην ταβέρνα Τβερ, στέκι των εργατών ναυπηγείων, που ήταν μέλη της μοναρχικής Ένωσης του Ρώσικου Λαού. Τριάντα περίπου θαμώνες δέχτηκαν τρεις βόμβες από τους τερροριστές, κι όταν προσπάθησαν να βγουν από την ταβέρνα, δέχτηκαν τα πυρά των όπλων των μπολσεβίκων. Δύο πέθανα, είκοσι τραυματίστηκαν και οι δράστε διέφυγαν. Αρκετοί από τους διασωθέντες θα εκτελεστούν αργότερα. Παρομοίως, στην πόλη Εκατερίνμπουργκ των Ουραλίων, μέλη της μπολσεβίκικης ομάδας μάχης, που καθοδηγούνταν από τον Ιακώβ Σβέρντοφ, επίμονα τρομοκρατούσαν τα μέλη των Μαύρων Εκατονταρχιών, σκοτώνοντας όσους περισσότερους τσαρικούς μπορούσαν.

Παράλληλα με τις εκτελέσεις ως μέσο εξολόθρευσης των υποστηρικτών του τσαρικού καθεστώτος, οι μπολσεβίκοι επιδίωκαν επίσης να ενσπείρουν τη σύγχυση και τον πανικό στις αρχές, υποβαθμίζοντας έτσι την ικανότητά τους να αμυνθούν στην εξαπλούμενη βία. Οι εξτρεμιστές αντιμετώπιζαν ανηλεώς τους στόχους τους, από επιθεωρητές εργοστασίων, μέχρι αστυνομικούς διαφόρων βαθμών. Σχολιάζοντας αυτές τις τερροριστικές επιθέσεις, κάποιοι μπολσεβίκοι δε μπορούσαν παρά να επισημάνουν την «καταστροφική βία για τη βία»: «… το φθινόπωρο του 1907, μάχιμοι νέοι έχασαν τον έλεγχο και άρχισαν να ολισθαίνουν προς τον αναρχισμό, σκοτώνοντας φύλακες, αστυνομικούς και χωροφύλακες. Σε πυρετώδη κατάσταση, πίστευαν ότι ήταν αναγκαίο το να δράσουν». Δύο μπολσεβίκοι τερροριστές «… παρακολουθούσαν τους κοζάκους, απλά περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να διασκεδάσουν με τις βόμβες τους. Οι κοζάκοι ωστόσο πορεύονταν σε φάλαγγα κατά άντρα, κάνοντας έτσι τις γραμμές τους λιγότερο ευάλωτες σε επιθέσεις. Έτσι οι δύο μαχητές έριξαν τις βόμβες τους σε στρατώνα της αστυνομίας, διασκεδάζοντας με το θέαμα που ακολούθησε: όταν τα αναμμένα φυτίλια σφύριζαν, οι αστυνομικοί πηδούσαν από τα παράθυρα».

Η απόφαση για μια εκτέλεση συχνά προέκυπτε αυθόρμητα από κάποιο κομματικό μέλος, χωρίς τη συγκατάθεση της τοπικής ή κεντρικής ηγεσίας. Τέτοια ήταν η περίπτωση της εκτέλεσης του υπαστυνόμου Νικήτα Περλόφ, στις 21 Φεβρουαρίου 1907, στο Ντμιτριέβκι. Εκτελέστηκε από δύο μπολσεβίκους, τον Πάβελ Γκούσεφ και τον Μιχαήλ Φρούνζε: «… η εκτέλεση του Περλόφ δεν ήταν οργανωμένο σχέδιο, μια προειλημμένη απόφαση της κομματικής οργάνωσης, αλλά μια στιγμιαία παρόρμηση του Φρούνζε. Κατά τη διάρκεια μιας προπαγανδιστικής συνάντησης, κάποιος είδε από το παράθυρο τον Πέρλοφ να περνά. Ο Φρούνζε πήδηξε κάτω και κάλεσε τον Γκούσεφ να τον ακολουθήσει. Παρά τις διαμαρτυρίες των παρευρισκόμενων, έτρεξαν έξω. Σε λίγο ακούστηκαν πυροβολισμοί».

Ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις η ανάμειξη του κόμματος στον τερρορισμό λίγο είχε να κάνει με το μαζικό κίνημα, εντούτοις υπήρχαν στιγμές που δικαιολογούσαν τη θεωρητική θέση του κόμματος πάνω στο ζήτημα. Σύμφωνα με τον εξέχοντα μπολσεβίκο Βλαντιμίρ Μποντς-Μπρούεβιτς, όταν το σύνταγμα Σεμενόφσκι μπήκε στη Μόσχα για να καταστείλει την εξέγερση του Δεκέμβρη, μελετήθηκε από την κομματική επιτροπή Πετρούπολης το σενάριο «… να απαχθούν δύο δούκες και να τεθούν υπό σαφή απειλή άμεσης εκτέλεσης σε περίπτωση που χυνόταν έστω και μία σταγόνα προλεταριακού αίματος στους δρόμους της Μόσχας». Νωρίτερα, η μπολσεβίκικη ομάδα της Πετρούπολης είχε επιχειρήσει απόπειρα ανατίναξης τρένων που μετέφεραν κυβερνητικά στρατεύματα στη Μόσχα. Τέλος, απαλλοτρίωσαν ένα κανόνι από ναυτικό φυλάκιο, προκειμένου να κανονιοβολήσουν τα χειμερινά ανάκτορα σε περίπτωση όξυνσης της σύγκρουσης.

Συγκεκριμένες άλλες πλευρές της μπολσεβίκικης τερροριστικής δραστηριότητας μπορούν επίσης να εκληφθούν ως κομμάτι της οικονομικής πάλης των μαζών, με τη μορφή των απεργιών. Οι επαναστάτες πραγματοποιούσαν επιθέσεις όχι μόνο ενάντια σε βιομήχανους, διευθυντές εργοστασίων, αστυνομικούς που τους υπερασπίζονταν, αλλά και κατά εργατών που δεν υποστήριξαν τις προλεταριακές κινητοποιήσεις. Οι ξυλοδαρμοί απεργοσπαστών ήταν συνήθεις, όπως και οι εκτελέσεις των πρωτεργατών τους.

Επίσης χρησιμοποίησαν βία ενάντια στην εκλογική διαδικασία για την πρώτη Δούμα, την οποία οι σοσιαλδημοκράτες είχαν αποφασίσει να μποϋκοτάρουν. Παράλληλα με την αντιεκλογική τους αγκιτάτσια, οργάνωσαν επιθέσεις σε εκλογικά κέντρα, κατάσχοντας και καταστρέφοντας τα επίσημα πρακτικά των εκλογικών αποτελεσμάτων. Επίσης, σημειώθηκαν ένοπλες καταλήψεις τυπογραφειών προκειμένου να τυπωθεί έντυπο υλικό.

Αναπτύχθηκε δίκτυο παράνομης εισαγωγής όπλων και εκρηκτικών, θεωρητικά με αποκλειστικό σκοπό τον εξοπλισμό μελλοντικών μαζών εξεγέρσεων, στην πραγματικότητα όμως προς χρήση αντάρτικων επιθέσεων. Υπεύθυνος για την εισαγωγή των όπλων ήταν ο Μαξίμ Λίτβινοφ, ένα από τα πιο ενεργά μέλη της λενινιστικής φράξιας. Ο Λεονίντ Κρασίν, μέλος της κεντρικής επιτροπής και επικεφαλής της ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΑΧΗΣ, βασικός οργανωτής όλων των μπολσεβίκικων μάχιμων υποθέσεων κατ’ αυτή τη περίοδο και ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Λένιν, προσωπικά συμμετείχε στη συναρμολόγηση των βομβών: «… Ο Κρασίν, και όχι ο Λένιν, έθεσε σε κίνηση τα μπολσεβίκικα σχέδια για ένοπλες ομάδες, ικανές για να χτυπήσουν την κυβέρνηση το 1905. Το Γενάρη ίδρυσε –υπό την κεντρική επιτροπή- την ΤΕΧΝΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΜΑΧΗΣ για να εποπτεύει όλες τις παράνομες δραστηριότητες του κόμματος. Ο ίδιος ο Κρασίν σχεδίαζε τις βόμβες, αν και η πιο πολλή δουλειά γινόταν από δύο χημικούς με κωδικά ονόματα Α και Ω. Το όνειρό του ήταν να κατασκευάσει μία βόμβα σε μέγεθος καρυδιού».

Λειτούργησαν ειδικές σχολές για εκπαίδευση μάχης των τερροριστών (π.χ. στο Κίεβο) ή ακόμα ειδικότερα για την τεχνική τους κατάρτιση στην κατασκευή βομβών (π.χ. στο Λοβ). Αντίστοιχη σχολή λειτούργησε στο φινλανδικό χωριό Κουοκάλα, καθώς και στη Μπολόνια της Ιταλίας το 1910, χρηματοδοτούμενες από απαλλοτριώσεις που είχαν γίνει στη Ρωσία.

Για τους μπολσεβίκους ο τερρορισμός έγινε ένα αποτελεσματικό και συχνά χρησιμοποιούμενο στοιχείο. Ένα εργαλείο όμως που λίγο είχε να κάνει με τις διακηρυγμένες αρχές τους. Παρέμεινε ωστόσο ένα αποτελεσματικό όπλο στο οπλοστάσιο ριζοσπαστικών ομάδων και ατόμων, καθώς «… στον επαναστατικό αγώνα όλα τα μέσα είναι δόκιμα».

Από το βιβλίο «Με τη μάχη στο αίμα τους, λαϊκή βία στην προεπαναστατική Ρωσία (1905-1917)» (Οι υπογραμμίσεις δικές μας. Το παρακάτω είναι απόσπασμα του κεφαλαίου)

Απαλλοτριώσεις

Παράλληλα με τις εκτελέσεις, πολλοί σοσιαλδημοκράτες συμμετείχαν στις απαλλοτριώσεις κρατικών και ιδιωτικών κεφαλαίων. Η αντιφατικό­τητα που επιδείχθηκε από πολλούς σοσιαλδημοκράτες ηγέτες έναντι των εκτελέσεων (με το να τις αρνούνται στη θεωρία και να τις προω­θούν στην πράξη), ίσχυσε και στην περίπτωση των απαλλοτριώσεων.

Στο συνέδριο του 1906 στη Στοκχόλμη, οι σύνεδροι απέρριψαν «…την απαλλοτρίωση χρημάτων από ιδιωτικές τράπεζες και κάθε μορφή κατα­ναγκαστικής συνεισφοράς για επαναστατικούς σκοπούς». Ταυτόχρονα όμως, οι σοσιαλδημοκράτες μαχητές καλούνταν να απαλλοτριώσουν όπλα και εκρηκτικά, καθώς και κρατικά κεφάλαια, πάντα όμως υπό την εντολή των τοπικών κομματικών οργάνων και την προϋπόθεση απόλυτου οικονομικού ελέγχου.
Τυπική έγκριση ωστόσο ουδέποτε ανακοινώθηκε ανοιχτά και ο μόνος ηγέτης που απερίφραστα χαρακτήρισε τη ληστεία ως αποδεκτό μέσο επαναστατικού αγώνα, ήταν ο Λένιν. Αν και άλλοι εκπρόσωποι τάσεων του κόμματος κατέφυγαν στις απαλλοτριώσεις χωρίς επίσημη έγκριση της ηγεσίας, οι μπολσεβίκοι ήταν η μόνη φράξια που επιδόθηκε συστη­ματικά και προγραμματισμένα σε ενέργειες αυτοχρηματοδότησης.

Ήδη από τον Οκτώβρη του 1905, ο Λένιν διακήρυξε την αναγκαιότητα απαλλοτρίωσης πόρων και προσωπικά ασχολήθηκε με αυτό το θέμα. Μαζί με δύο από τους στενότερους συνεργάτες του εκείνης της περιόδου, τον Κρασίν και τον Μπογκντάνοφ (Μαλινόφσκι), οργάνωσε μια ομάδα μέσα στην κεντρική επιτροπή, που έγινε γνωστή ως ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ, με πρωταρχικό στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων. Η ύπαρξη αυτού του Κέντρου κρατήθηκε μυστική από το υπόλοιπο κόμμα.
Αυτό το «γραφείο των 3» διηύθυνε τις επιχειρήσεις απαλλοτρι­ώσεων που πραγματοποιούσαν άτομα «…από την «απαίδευτη», αλλά γεμάτη ζήλο επαναστατική νεολαία, που είναι έτοιμη για όλα». Λόγω της τοπικής ιδιαιτερότητας, ο Καύκασος αποδείχθηκε ο πλέον κατάλληλος για τέτοιες ενέργειες.

Το Μπολσεβίκικο Κέντρο δεχόταν από τον Καύκασο μια σταθερή ροή απεγνωσμένα αναγκαίων κεφαλαίων, χάρη σ’ έναν από τους πιο πιστούς οπαδούς του Λένιν, τον Σεμέν Τερ Πετροσιάν, γνωστό ως Κάμο. Ξεκινώντας από το 1906 και με την υποστήριξη του Κρασίν (ο οποί­ος παρείχε γενική επίβλεψη και βόμβες που κατασκευάζονταν στο εργαστήριο του στην Πετρούπολη), ο Κάμο πραγματοποίησε μια σειρά απαλλοτριώσεων στο Μπακού, στο Κουτάις και την Τιφλίδα. Η πρώτη ληστεία της ομάδας έγινε στην Τιφλίδα το Φλεβάρη.
Το Μάρτη, η ομάδα του Κάμο επιτέθηκε σε τραπεζική χρηματαποστολή σε έναν πολυσύ­χναστο δρόμο του Κουτάις, σκοτώνοντας τον οδηγό και τραυματίζο­ντας τον ταμία. Το Νοέμβριο λήστεψαν μια ταχυδρομική αμαξοστοιχία στο Τσιατούρι. Η πλέον «διάσημη» ληστεία όμως έγινε στην Τιφλίδα, τον Ιούνη του 1907. Σε κεντρική πλατεία της γεωργιανής πρωτεύουσας, οι μπολσεβίκοι έριξαν βόμβες σε δύο οχήματα χρηματαποστολών της Κρατικής Τράπεζας. Αφήνοντας πίσω τους δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, ο Κάμο και οι σύντροφοι του διέφυγαν πυροβολώντας και με λεία 250.000 ρουβλιών που αποδόθηκαν στο Μπολσεβίκικο Κέντρο. Η ομάδα είχε επίσης επιδοθεί σε εκβιασμούς βιομηχάνων, αποστέλλοντας τους ειδικά τυπωμένα έντυπα που καθόριζαν το ποσό που όφειλαν να συνεισφέρουν στην μπολσεβίκικη επιτροπή του Μπακού.

Αν και ο Κάμο ήταν η «καρδιά» της ομάδας μάχης του Καυκάσου, ο Στάλιν ήταν ο πραγματικός αρχηγός. Τίποτα δε γινόταν χωρίς τη γνώση και την έγκριση του. Λόγω του θορύβου που προκάλεσε η ληστεία της Τιφλίδας -και της ανάμειξης του Στάλιν σε αυτή-, αποφασίστηκε η διαγραφή του από το κόμμα, μετά από απόφαση του Περιφερειακού Συνεδρίου Υπερ-Καυκασίας των Σοσιαλδημοκρατικών Οργανώσεων. Η απόφαση ανακλήθηκε μετά από έντονες πιέσεις προς την κεντρική επιτροπή, από κομματικούς ηγέτες που βρίσκονταν στο εξωτερικό. Ο Κάμο ήταν πάντα ο
σύνδεσμος μεταξύ ηγεσίας και των μαχητών, που αν και παρέμεναν μέλη του κόμματος, αναγνωριζόμενοι από τους συντρόφους τους ως τέτοιοι, αναγκάστηκαν τυπικά να παραιτηθούν από τις τοπικές τους οργανώσεις, ώστε να μην εκθέτουν το κόμμα με τις -εκτός επίσημης γραμμής- πρακτικές τους. Αυτό οφειλόταν σε προσωπική παρέμβαση του Λένιν προς τον Στάλιν, καθώς θεωρούσε πως αν κάτι πήγαινε στραβά «…οι μενσεβίκοι θα μας «φάνε»».

Αυτοί οι μαχητές -περιλαμβανομένου και του Κάμο-, ελάχιστη γνώση είχαν της σοσιαλιστικής θεωρίας και ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσία­ζαν για τις προγραμματικές διαφωνίες μέσα στο κόμμα. Κάποτε, όταν ο Κάμο παρευρέθηκε σε μια συνεδρίαση για το αγροτικό ζήτημα όπου υπήρχε όξυνση μεταξύ μπολσεβίκων και μενσεβίκων, είπε με ηρεμία σε παριστάμενο μπολσεβίκο φίλο του: «…τι κάθεσαι και διαφωνείς μαζί του; Άσε με να του κόψω το λαιμό!». Ταυτόχρονα με την αδιαφορία για θεωρητικά ζητήματα, ο Κάμο και οι σύντροφοι του κυριολεκτικά λάτρευαν τον Λένιν, που τον θεωρούσαν ενσάρκωση του κόμματος. Φημίζονταν για την επαναστατική τους εντιμότητα και παρά τα τεράστια ποσά που περνούσαν από τα χέρια τους, ζούσαν με μισό ρούβλι την ημέρα.

Ο Κάμο θα συλληφθεί στη Γερμανία στις αρχές του 1908, μετά από πληροφορίες που παρείχε ένας πράκτορας της Οχράνα. Είχε πάει στην Ευρώπη με σκοπό να «σπρώξει» μια παρτίδα χαρτονομισμάτων των 500 ρουβλίων, που προέρχονταν από τη ληστεία της Τιφλίδας και ήταν πολύ δύσκολο να διατεθούν στην ίδια τη Ρωσία. Πριν τη σύλληψη του είχε «στα σκαριά» μια τεράστια ληστεία ενός κρατικού θησαυρο­φυλακίου, όπου φυλάσσονταν 15.000.000 σε χαρτονομίσματα και χρυ­σό. Είχαν υπολογίσει ότι θα μπορούσαν να μεταφέρουν μόνο μέχρι και 4.000.000 και σκόπευαν να ανατινάξουν τα υπόλοιπα.

Η ομάδα του Κάμο δεν ήταν η μόνη που πραγματοποιούσε απαλλο­τριώσεις για λογαριασμό του Μπολσεβίκικου Κέντρου. Ο Μπογκντά­νοφ είχε πραγματοποιήσει επαφές με αρκετά μάχιμα αποσπάσματα στα Ουράλια, όπου και πραγματοποιήθηκε συνάντηση μαχητών στην πόλη Ούφα, το Φλεβάρη του 1906, για να προγραμματιστούν μελλο­ντικές απαλλοτριώσεις. Αν και εκτός γραμμής, αυτή η απόφαση επικυ­ρώθηκε από την περιφερειακή μπολσεβίκικη επιτροπή των Ουραλίων.

Πραγματοποιήθηκαν συνολικά πάνω από εκατό απαλλοτριώσεις, υπό την καθοδήγηση του Ιβάν
Καντόντσεφ και των αδερφών του, Εράζμ και Μιχαήλ. Σύμφωνα με ένα σύντροφο του τελευταίου, «…ο Μιχαήλ θεωρούσε τον εαυτό του μαρξιστή. Στις προτιμήσεις του όμως σε ζητήματα τακτικής παρέμενε ριζοσπάστης εσέρος των παλιών ηρωικών εποχών, ένας μαξιμαλιστής, ακόμα και αναρχικός, σίγουρα όμως δεν έμοιαζε με σοσιαλδημοκράτη».

Λεία τους ήταν όπλα, εκρηκτικά, τυπογραφικό υλικό, αλλά και ολόκληρες τυπογραφικές μηχανές. Επίσης απαλλοτρίωσαν κρατικά και ιδιωτικά κεφάλαια, επιτιθέμενοι κυρίως σε ταχυδρομεία και λογιστήρια εργοστασίων. Σημαντικά οφέλη αποκόμισαν και από ληστείες ταχυδρο­μικών αμαξοστοιχιών, όπως αυτές που διέπραξαν τον Αύγουστο και το Σεπτέμβριο του 1906, σε δύο σταθμούς της σιδηροδρομικής γραμμής Σαμάρα-Ζλάτουστ.
Η πλέον «διαβόητη» ληστεία τους όμως, έγινε τον Αύγουστο του 1909, όταν επιτέθηκαν σε τρένο στο σταθμό του Μιάς.
Εκτέλεσαν τους εφτά φύλακες και αστυνομικούς και από το χρηματοκι­βώτιο του τρένου αφαίρεσαν 60.000 ρούβλια και 24 κιλά χρυσού. Στον ίδιο ακριβώς σταθμό είχαν απαλλοτριώσει 86.000 ρούβλια το 1908.

συνεχίζεται . . .

Αρέσει σε %d bloggers: