πουτάνα δικαιοσύνη – πούστης δικαστής

01-1*ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΣ Η Δικαιοσύνη της επιείκειας και η επιείκεια (α λα καρτ) της Δικαιοσύνης.  από Η εφημερίδα των Συντακτών

*Η δικαστική εξουσία .. επί το έργω … από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017.

Όχι ότι μάθαμε κάτι καινούργιο, αλλά είναι ενδιαφέρον το τρισέλιδο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» το οποίο υπογράφει η Αντα Ψαρρά και παραθέτει ορισμένες δικαστικές αποφάσεις με καραμπινάτες περιπτώσεις όπου η δικαστική εξουσία «ρίχνει στα «μαλακά» τους ισχυρούς και εξαντλεί την αυστηρότητά της στους αδύναμους», όπως υπογραμμίζει η δημοσιογράφος στο κείμενο της.

«Η γενική αίσθηση είναι ότι οι έχοντες και οι μεγαλόσχημοι, ανεξάρτητα από το μέγεθος των εγκλημάτων τους, χαίρουν δικαστικής επιείκειας πολύ περισσότερο από τους μη έχοντες και τους πλέον αδύναμους. Είναι προφανώς κοινοτοπία να σημειώσει κανείς ότι η Δικαιοσύνη δεν παύει, όπως και όλοι οι υπόλοιποι θεσμοί, να λειτουργεί ταξικά μέσα στο σύστημα», σημειώνεται στην εισαγωγή του κειμένου, παραθέτοντας χαρακτηριστικές περιπτώσεις απονομής «δικαιοσύνης» ορισμένες απ’ τις οποίες αναδημοσιεύουμε:

😜Υπόθεση «Noor One»: 33 κατηγορούμενοι. Με ολική ανατροπή του βουλεύματος και της εισαγγελικής πρότασης καταδικάζονται με τη βαρύτερη των ποινών οι δύο Ελληνες «αποστολέας» και «παραλήπτης» του φορτίου των 2 τόνων ηρωίνης, με μικρότερες ποινές ο μεταφορέας της ηρωίνης και κάτοχος της αποθήκης και ο Ιρανός συνοδός του φορτίου. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι Έλληνες επιχειρηματίες έπεσαν στα μαλακά, με τις εφέσεις τους να έχουν ανασταλτικό χαρακτήρα και να είναι ελεύθεροι. Η εγκληματική οργάνωση ήταν τελικά εξαιρετικά… ολιγομελής.

😛Υπόθεση σωματεμπορίας: 22 κατηγορούμενοι, 4 ένοχοι (ο ιδιοκτήτης αλυσίδας φούρνων και ακόμα τρεις συγκατηγορούμενοί του) για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, αλλά ελεύθεροι λόγω… προτέρου εντίμου βίου. Κι αυτό μολονότι το δικαστήριο δέχθηκε ότι έχουν συστήσει εγκληματική οργάνωση για μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις trafficking στη χώρα μας. Σημειώνεται ότι π οργάνωση έφερνε κοπέλες από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, τις υποχρέωνε να χορεύουν και να εκδίδονται, ενώ τις είχε σαν σκλάβες, καθώς τους αφαιρούσε τα χαρτιά τους και τις κρατούσε αποκλεισμένες σε πολυκατοικία ιδιοκτησίας της.

😛Υπόθεση Μανωλάδας, τέσσερις κατηγορούμενοι (ιδιοκτήτης και 3 επιστάτες) που είχαν αδειάσει τις καραμπίνες τους πάνω στα κορμιά των δεκάδων εργατών-δούλων που ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους. Αθώοι κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Πάτρας ο επιχειρηματίας, καθώς και ένας επιστάτης στα φραουλοχώραφα. Ένοχοι «στα μαλακά» οι δύο άλλοι επιστάτες: ο ένας για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και του επιβλήθηκε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 14 ετών και 7 μηνών και ο άλλος για απλή συνέργεια σε πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και του επιβλήθηκε αντίστοιχα εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 6 χρόνια και 7 μήνες. Σημειώνεται ότι η σοβαρή αυτή υπόθεση δουλείας και καταναγκαστικής εργασίας θα απασχολήσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ενώ η Ελλάδα για άλλη μία φορά εκτέθηκε διεθνώς τόσο για την ίδια την υπόθεση όσο και για την «ειδική» επιείκεια του δικαστηρίου.

 

😛Υπόθεση Energa-Hellas Power, 19 κατηγορούμενοι, οι 11 ένοχοι, αλλά με την αναγνώριση ελαφρυντικών για την πολλών εκατομμυρίων υπεξαίρεση (256 εκατ.), το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και τη λαθρεμπορία, όλοι παρέμειναν ελεύθεροι με αναστολή, πλην τριών. Οι εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος χρησιμοποιούσαν έναν δαίδαλο offshore ως «κρυψώνα» και «πλυντήριο» για τα περίπου 256 εκατ. ευρώ τα οποία εισέπραξαν από τους καταναλωτές και δεν απέδωσαν, όπως όφειλαν, στο Δημόσιο.

😛Αθώοι κρίθηκαν στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο οι δύο λιμενικοί που είχαν κατηγορηθεί για βασανιστήρια σε βάρος μετανάστη που προσπαθούσε το 2007 να έρθει με βάρκα από την Τουρκία. Παρά την πρωτόδικη καταδίκη των δύο λιμενικών για βασανιστήρια, το Πενταμελές Αναθεωρητικό Δικαστήριο Αθήνας αθώωσε τελικά τους κατηγορούμενους, μη αναγνωρίζοντας την τέλεση της Πράξης. Ο μετανάστης περιέγραψε το πώς του έβαλαν τρεις φορές το κεφάλι σε κουβά με νερό και άλλες τρεις μέσα σε σακούλα, φτάνοντάς τον στα όρια της ασφυξίας. Ανέφερε επίσης ότι έβαλαν την κάννη όπλου στον κρόταφό του και πυροβόλησαν στον αέρα έτσι ώστε ο ίδιος ένιωσε για μια στιγμή ότι έχει πεθάνει (εικονική εκτέλεση). Ο βασανισμός του πιστοποιήθηκε και από το Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων.

😛Υπόθεση «προστασίας» και κατάχρηση της εξουσίας. 15 κατηγορούμενοι, οι περισσότεροι αστυνομικοί. Η εισαγγελική πρόταση αναφερόταν σε αστυνομικούς «κεκρυμμένους εγκληματίες στους κόλπους των διωκτικών Αρχών που επιδεικνύουν πρωτοφανή νηφαλιότητα και παντελή έλλειψη μετάνοιας». Η πρόταση έγινε δεκτή, καταδικάστηκαν σε ποινές κάθειρξης, αλλά παρέμειναν όλοι ελεύθεροι.

                    Δυο ειδών κουκούλες

koukoules😛Χάδι στους Αυτόνομους Εθνικιστές. Μικρές ποινές επέβαλε το δικαστήριο σε 8 από τους 32 κουκουλοφόρους για την επίθεση σε αντιφασιστική συγκέντρωση στην Πανόρμου τον Ιανουάριο του 2010. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων αποφάσισε ποιους κατηγορουμένους θα καταδικάσει με βάση το καινοφανές κριτήριο της αναγνώρισής τους από τουλάχιστον δύο μάρτυρες. Με αυτή τη λογική τούς απάλλαξε σχεδόν όλους, μια και είχαν αναγνωριστεί από έναν μάρτυρα. Ενώ η εισαγγελέας πρότεινε ποινές «αντίστοιχες με την πολύ σοβαρή απαξία των πράξεων» ύψους 5 ετών για τη διατάραξη κοινής ειρήνης και από 4 και 2 έτη για τις απόπειρες/επικίνδυνες σωματικές βλάβες και τις οπλοφορίες/οπλοχρησίες αντίστοιχα, οι συνολικές ποινές που τελικά επιβλήθηκαν στους μόλις 8 καταδικασθέντες κινήθηκαν από 2 έως 4 μήνες για τους δύο κατηγορουμένους και από 3,5 έως 4 έτη για τους υπόλοιπους, με αναστολή.

😼Εχεις μπλούζα με κουκούλα; Εφτά χρόνια κάθειρξη για συλληφθέντα από την πορεία για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο το 2010 βάσει αβέβαιης αναγνώρισης από αστυνομικό. Ο αστυνομικός-μάρτυρας κατέθεσε ότι «έφερε μπλούζα με ενσωματωμένη κουκούλα». Η εισήγηση της εισαγγελέως ήταν να του επιβληθεί ποινή 12 χρόνια, ποινή που επιφυλάσσεται για ενόχους ανθρωποκτονίας, εμπορίου ναρκωτικών κ.λπ.

😛Εκτός φυλακής βρίσκεται ο χρυσαυγίτης γυμναστής από την Ιεράπετρα, που πριν από έναν χρόνο καταδικάστηκε σε 12 χρόνια κάθειρξη για τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό μιας 14χρονης αθλήτριάς του. Στην εκδίκαση της έφεσης το δικαστήριο δέχτηκε τα επιχειρήματα του κρατούμενου για αναστολή της εκτέλεσης της ποινής του για λόγους υγείας.

     Επιείκεια… κατά συρροή

😛Υπόθεση βίαιης εισβολής 9 ανδρών της ομάδας Δέλτα (Μάιο 2010) στα γραφεία του Δικτύου Κοινωνικής Υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών. Οι μεγάλες καταστροφές και ο τραυματισμός ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί θεωρήθηκαν ως «μη γενόμενα» από το δικαστήριο (2015) που αγνόησε όλα τα στοιχεία της δικογραφίας και αποφάνθηκε ότι «ο μέσος συνετός αστυνομικός δεν μπορεί να συμπεριφέρεται όπως περιγράφεται στο κατηγορητήριο».

😛Υπόθεση ανδρών ομάδας Δέλτα που ευθύνονται για τη βάναυση επίθεση σε Αμερικανίδα διαδηλώτρια (έχει χάσει την ακοή της και έχει επιληπτικές κρίσεις) το 2010. Το δικαστήριο τους απάλλαξε λόγω αμφιβολιών, αφού πρώτα καταδίκασε την «ωμή βία από αστυνομικούς». Οι δύο από τους τρεις είχαν συμμετάσχει και στην εισβολή στο Δίκτυο. Το δικαστήριο κατέληξε στη νουθεσία ότι «αυτή η διαδικασία θα γίνει μάθημα και αυτό το μάθημα είναι πιο σημαντικό από την καταδίκη». 

😛Ενοχοι για βασανιστήρια, που είχαν ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη (!) του Ιλι Καρέλι, σε βαθμό κακουργήματος, κρίθηκαν από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι που κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου για την υπόθεση του Αλβανού βαρυποινίτη, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στις φυλακές της Νιγρίτας. Το δικαστήριο αποφάσισε να τους αφήσει ελεύθερους ενόψει του Εφετείου, υπό τον όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.

😼115 χρόνια στον καθέναν για δέκα από τους 28 κατηγορούμενους για το σχέδιο «Γοργοπόταμος». Οι δέκα κατηγορούμενοι, από το σύνολο των 28 που βρίσκονταν μέσα στη φυλακή όταν έγιναν οι αποτυχημένες απόπειρες εκρήξεων και καταστρώθηκε το σχέδιο, καταδικάστηκαν ο καθένας σε 115 χρόνια. Επιβλήθηκαν ποινές για ηθική αυτουργία για όλες τις πράξεις, αλλά και για διεύθυνση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση.

έναν αιώνα πίσω …και συνεχίζουμε

16443506_279512142465196_1172898799_n

Ρουβίκωνας: Δεν θα ζήσουμε σαν δούλοι, δεν θα γεράσουμε επαίτες.

Δεν είναι καθόλου καινούρια η ιδέα ότι ο εργαζόμενος, όταν τελειώνει τον χρόνο λειτουργίας του πρέπει να πετιέται. Αυτός ήταν ο κόσμος που έζησαν όλες οι γενιές από τους παππούδες μας και πίσω. Όταν έρχονταν η ώρα να μην μπορεί πια να εργαστεί επαφίονταν στην τύχη, στην αποταμίευση και τους οικογενειακούς δεσμούς πόσο και πως θα ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του. Για έναν άνθρωπο ενός αιώνα πίσω, οι σημερινές συντάξεις πείνας θα φαίνονταν μια χαρά, το να καλύπτει κάποιο ταμείο μέρος των ιατρικών εξόδων θα ήταν δώρο. Αυτός ο άνθρωπος, έναν αιώνα πίσω, είναι το καλούπι για τον νέο σημερινό άνθρωπο που κατασκευάζει το κράτος και το κεφάλαιο. Είναι από τα μεγαλύτερα αστεία ότι οι ιδέες της «φιλελευθεροποίησης», των «ανοιχτών αγορών», της ατομικής διαπραγμάτευσης των εργασιακών σχέσεων, οι «μεταρρυθμίσεις» είναι οι καινούριες ιδέες. Είναι οι παλιότερες που υπάρχουν κι αν οι δικές μας γενιές τις ακούν πρώτη φορά είναι γιατί αιματηροί κοινωνικοί αγώνες στο παρελθόν τις πέταξαν στο περιθώριο και επέβαλλαν ένα ελάχιστο ευζωίας και κοινωνικής πρόνοιας ως αντάλλαγμα για την κοινωνική ειρήνη που τόσο επιθυμούν πάντοτε τα αφεντικά.

Αυτό που το κράτος και το κεφάλαιο λέει στους σημερινούς υπερήλικες είναι ένα τεράστιο «ας προσέχατε». Τους λέει ότι ήταν ηλίθιοι που πίστεψαν ότι οι ασφαλιστικές εισφορές θα επιστρέψουν σε αυτούς. Τους λέει ότι ήταν αφελείς αν φαντάστηκαν ότι οι παραχωρήσεις του «κοινωνικού κράτους» θα διατηρούνταν ως μια ταξική «συμφωνία κυρίων» (η κοινωνικών εταίρων) για πάντα. Τους ζητά να αντιληφθούν την αχρηστία τους στον κόσμο που χρειάζεται διαρκώς ανάπτυξη, δηλαδή μεγαλύτερο κομμάτι πίττας για τους αστούς.

Το ίδιο λέει και σε όλους όσους εργάζονται ή ελπίζουν ότι θα βρουν δουλειά. Τα ψέματα τελείωσαν, προνοείστε για τα γηρατειά σας. Πόσο νέα ιδέα είναι αυτή πράγματι…

Το κεφάλαιο δεν θέλει να πληρώνει άλλο την επιβίωση των γερασμένων αλόγων, ούτε άμεσα μέσω εισφορών, ούτε έμμεσα μέσω φόρων. Αυτά τα χρήματα πρέπει να τα βάλει στην τσέπη του. Και ο σημερινός εργαζόμενος, από τα ψίχουλα που θα παίρνει, όσο έχει δουλειά θα πρέπει να φροντίσει να ζήσει και μετά την εργασιακή αποστράτευση. Και η λύση γι’ αυτό είναι η ιδιωτική ασφάλιση. Γιατί να μην έχουμε καμιά αμφιβολία, η πλήρης ιδιωτικοποίηση της δημόσιας ασφάλειας είναι το τελικό στάδιο αυτής της διαδικασίας που ζούμε. Και η ιδιωτικοποιημένη ασφάλεια, μέσα σε μια ιδιωτικοποιημένη υγεία σημαίνει ότι αν δεν βρεις τρόπο να πληρώνεις σοβαρά ασφαλιστική εταιρεία από τα 20 σου στα 65 ατύχησες. Ατύχησες επίσης και αν στο μεταξύ η εταιρεία φαλιρίσει. Θα πρέπει τότε να ζήσεις με κάποιο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», κάτι ψιλά τα οποία ένα «μικρό και ευέλικτο κράτος» θα χορηγεί μεγαλόψυχα στην πλέμπα των γεροζητιάνων.

Αυτή είναι η κατάληξη της συλλογικής ντροπής να παλεύουν όλο και με χειρότερους όρους οι απόμαχοι να ζήσουν ή να πάρουν τα φάρμακά τους. Κι οτιδήποτε ακόμα διατηρείται, όπως πχ η δημόσια υγεία, δεν θα κρατήσει καιρό. Όλα αυτά τα χρόνια, το πως παίζεται το παιχνίδι των μνημονίων, το πως δηλαδή ξεδιπλώνεται η επίθεση του κεφαλαίου στους εργαζόμενους και στην κοινωνική βάση, αυτό μας δείχνει. Και για αυτό είχαν προειδοποιήσει αναρχικοί και άλλοι αγωνιστές δεκαετίες τώρα.

Η Ε.Ε, και το ΔΝΤ είναι στην πραγματικότητα οι πολιτικοί επίτροποι αυτής της φιλελεύθερης μεταρρύθμισης που χρειάζεται απεγνωσμένα εθνικό και διεθνές κεφάλαιο.

Εναλλάσσοντας απαιτήσεις πάνω στην ίδια ακριβώς ατζέντα, έχοντας απέναντί τους αυτή την περίοδο τον Σύριζα, διαμορφώνουν στην πραγματικότητα χρονοδιάγραμμα πολλών ετών ώσπου τελικά να ολοκληρωθεί η φιλελεύθερη μεταρρύθμιση και εμείς να πρέπει να γίνουμε σαν τις γενιές πριν τους παππούδες μας αλλά με κινητά τηλέφωνα. Τώρα ζητάει το ΔΝΤ νέα μείωση συντάξεων. Αν ο Σύριζα παίξει όμορφα τον ρόλο του θα κοπεί κάτι μικρό στην ζούλα τώρα και η επίσημη μείωση θα γίνει στην επόμενη αξιολόγηση. Το ίδιο ισχύει και για όλα τα εργασιακά δικαιώματα. Πλήρης απελευθέρωση απολύσεων. Κατάργηση κάθε αποζημίωσης απόλυσης. Βασικός μισθός. Όλα.

Γιατί θα έρθουν κι άλλες αξιολογήσεις. Ο καθένας μπορεί να μαντέψει τι θα χάσουμε και με ποιά σειρά από όσα έχουν απομείνει. Είναι ένα θέατρο σκιών και η φιγούρα του Σύριζα έφερε νέο ενδιαφέρον στο έργο. Εξασφάλισε ότι το κοινό θα παραμείνει να παρακολουθεί απαθές. Δυσαρεστημένο όσο και αποχαυνωμένο. Ενώ την ίδια στιγμή μανάδες και πατεράδες, συνταξιούχοι δεν θα μπορούν να πληρώσουν λογαριασμούς και φάρμακα, τα νοσοκομεία θα πνέουν τα λοίσθια, όλοι θα δουλεύουν σπαστά μεροκάματα για 3€ την ώρα ανασφάλιστοι (και όταν αυτό γίνει και επίσημος νόμος τότε τα ποσοστά ανεργίας θα καταρρεύσουν).

Το υπουργείο εργασίας είναι ο βασικός ιμάντας μεταφοράς αυτών των αποφάσεων στην κοινωνική βάση. Αυτός είναι και ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ. Μέσα σε αυτόν τον μηχανισμό ο Ρουβίκωνας απευθύνει κάλεσμα κινητοποίησης και οργάνωσης στην κοινωνική βάση. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να παρακολουθούμε την επανάληψη της ίδιας ακριβώς σκηνής. Θεσμοί, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, αξιολόγηση, νέα μέτρα. Δεν υπάρχει λόγος να παίρνουμε καν σοβαρά αυτό το θέατρο σκιών.

Πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στην ησυχία και, όλο και περισσότερο, την επιβίωση.

Πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να ζήσουμε σαν δούλοι και να γεράσουμε επαίτες.

Πρέπει να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και στις γενιές που έρχονται και σε αυτές που φεύγουν, τους πιο αδύναμους της κοινωνικής μας θέσης.

Η απάντηση είναι μία:

Οργάνωση και αγώνας.

ΤΗ ΛΥΣΗ ΘΑ ΔΩΣΕΙ Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΛΑΟΣ

Παρέμβαση του Ρουβίκωνα τώρα στην εκδήλωση Σταθάκη, Τσακαλώτου

στο indymedia από Ρουβίκωνα 04/10/2016

Παρέμβαση του Ρουβίκωνα τώρα στην εκδήλωση του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (με ομιλητές τον υπουργό Οικονομικών και τον Υπουργό Οικονομίας στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ
rouvikonas1

Το 1998 ο μεγαλύτερος βιομήχανος της Ιταλίας ο ιδιοκτήτης της FIATGianniAnielli, δήλωσε: «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά»

Κατά καιρούς ο ταξικός εχθρός, με την άνεση του ισχυρού μπορεί να γίνει κυνικός. Πράγματι, ας αναρωτηθεί ο καθένας και η καθεμιά: τι άλλο θα είχε κάνει η δεξιά που δεν κάνει ο Σύριζα; Και δεν αναφερόμαστε σε κάποιο σοσιαλιστικό πρόγραμμα ριζικού μετασχηματισμού. Αυτά, όσες φορές στο παρελθόν τα ξεστόμισαν οι τέως ευρωκομμουνιστές του 4% προκάλεσαν μόνο θυμηδία. Κατεβάζουμε πολύ χαμηλά τον πήχη, στα απλά και αυτονόητα που υποτίθεται ότι ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα κάνει όταν διαδεχθεί μια δεξιά, στα όρια της ακροδεξιάς, κυβέρνηση όπως αυτή του Σαμαρά. Σε συνθήκες μάλιστα κρίσης, όξυνσης της φτώχειας και των ανισοτήτων, συνθήκες καθολικής αποδόμησης κατακτήσεων κερδισμένων με αίμα.

Ούτε καν αυτά τα απλά «αυτονόητα» δεν έγιναν.. Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι οτιδήποτε αριστερό που είναι δεξιότερα της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς τις τελευταίες δεκαετίες σε όλη τη Δύση, έχει αποτινάξει κάθε δεσμό με το παρελθόν. Η κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις, όλη η φιλελεύθερη ατζέντα προωθήθηκε από υποτιθέμενες αριστερές κυβερνήσεις. Αν ξεκίνησε η Θάτσερ τη νέα επίθεση του κεφαλαίου, ο Τόνυ Μπλαιρ ολοκλήρωσε την δουλειά στην Μ. Βρετανία για παράδειγμα.

Αλλά το Ελληνικό πολιτικό τοπίο είχε για χρόνια το ΠΑΣΟΚ, αυτό που εισήγαγε τα φιλελεύθερα διακυβεύματα τις εποχές της πλαστής ευμάρειας και δημιουργήθηκε η αυταπάτη στην πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης ότι ο Σύριζα θα περνούσε τα εσκαμμένα. Αυταπάτη στα όρια της ανοησίας, τουλάχιστον για ζητήματα όπως η Ε.Ε. ή το ΝΑΤΟ, που ο Σύριζα δεν κορόιδεψε ποτέ κανέναν.

Σε άλλα όμως, κορόιδεψε. Στεγνά.

Κοινότοπα να επαναλάβουμε: Μνημόνια υπογράφει, συντάξεις μειώνει, εργασιακά δικαιώματα ετοιμάζεται να καταργήσει, όλη η δημόσια περιουσία που νέμονταν το κράτος τώρα ετοιμάζεται να «σκοτωθεί» σε ιδιώτες, ντόπιοι και μετανάστες στοιβάζονται σε στρατιές ανέργων έτοιμων να δεχτούν σιωπηλά έναν ακόμα πιο χαμηλό βασικό μισθό αν είναι τυχεροί, τι περισσότερο θα έκανε η δεξιά από τον Σύριζα;

Ο Σύριζα ως μια αστική πολιτική δύναμη έχει στα χέρια του ένα αστικό κράτος και όπως πάντα συμβαίνει, συνεχίζει στη ρότα που έχει ήδη χαραχτεί γιαυτό μέσα στο πλέγμα των επιλογών της αστικής τάξης, των υπερεθνικών σχηματισμών και των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων στην περιοχή. Ο Σύριζα ούτε μπορούσε, ούτε ήθελε να ακολουθήσει άλλο δρόμο. Πόσο αστεία είναι η ακροδεξιά φοβία για ένα Σύριζα που γραπώνει αυταρχικά την εξουσία και φέρνει σοβιετικό καθεστώς…

Σχεδόν τόσο μάταιη όσο οι ελπίδες από κομμάτι του κόσμου του αγώνα που την πάτησε τόσο στεγνά.

Το έντιμο κομμάτι αυτού του κόσμου, σε στελεχιακό επίπεδο, ήδη έφυγε ντύνοντας τις ίδιες αστικοδημοκρατικές αυταπάτες με άλλο πολιτικούς μανδύες. Το πιο μεγάλο τμήμα του κόσμου του αγώνα όμως είναι τώρα μετέωρο. Βυθισμένο στην αμηχανία, την απογοήτευση, την έλλειψη προοπτικής, όπως όλη η κοινωνία μέρος της οποίας είναι.

Κι έτσι απαντιέται κατ αρχήν και το μόνο που μέχρι τώρα εμφανίστηκε ως μια διαφορά του Σύριζα από την Δεξιά. Το «ελαφρύτερο γκλομπ του μπάτσου». Σαν καθεστωτική εναλλακτική, αυτή η αριστερά κομίζει ένα διαφορετικό τρόπο επίτευξης κοινωνικής ειρήνης . Με ένα σώμα ψηφοφόρων που δεν έχουν την εμμονή του «νόμου και της τάξης», το πραγματικά δικό της όπλο είναι η διασπορά της ήττας και της μοιρολατρίας , το βάλτωμα κάθε αντίστασης. Το κόλπο είναι να γίνεται η ίδια η αριστερή κυβέρνηση η δικαιολογία του εαυτού της. Το δημοψήφισμα και που κατέληξε μιλάει από μόνο του.

Επειδή όμως αυτά τα κόλπα δεν βαστάνε πολύ, κάτι που είδαμε να συμβαίνει και με την «πρώτη φορά αριστερά», το ΠΑΣΟΚ, κάποια στιγμή και στον Σύριζα σύντομα, το γκλομπ του μπάτσου έρχεται στο «κανονικό βάρος». Είδαμε να επιβάλουν την τάξη σε στρατόπεδα προσφύγων, να κλείνουν καταλήψεις, να προσαγάγουν κόσμο και πρόσφατα και την εκδοχή σύριζα στο ψέκασμα σε συνταξιούχους. Κι όταν η κοινωνική βάση βγει από το μούδιασμα θα δούμε και τη μαζική βία που είδαμε με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ κλπ. Με τη βεβαιότητα φυσικού φαινομένου. Γιατί αυτό είναι η αστική δημοκρατία, αυτό είναι το κράτος.

Ο δρόμος του αγώνα βρίσκεται στο πνεύμα της αντίστασης και της οργάνωσης. Οι αναρχικές αντιλήψεις, όσο και η κοντινή και μακρινή πολιτική ιστορία προδιαγράφουν μια τυπική κατάσταση σε συνθήκες κρίσης. Παρά την επικοινωνιακή θολούρα με ασημαντότητες το ότι τελικά ο Σύριζα έγινε ότι έγραφε στο DNA του πρέπει να οδηγήσει τον κόσμο του αγώνα σε συμπεράσματα. Η κατεύθυνση αγώνα είναι μέσα στη βάση, έξω από το αστικοδημοκρατικό πεδίο, αντικρατικά, αντικαπιταλιστικά, αντιθεσμισμένα.

Όσο για τον Σύριζα έχει κερδίσει επάξια τον τίτλο μιας «σοβαρής αστικής δύναμης εξουσίας», πλέον και με τη ξεκάθαρη δική της αναφορά σε πρόσωπα και κλίκες της αστικής τάξης και ως τέτοια πρέπει να αναγνωρίζεται. Τα ήθη του 4% ανήκουν στα κόμματα του 4%.

Επιλέξαμε λοιπόν να παρέμβουμε στην πολιτική εκδήλωση με ομιλητές Σταθάκη και Τσακαλώτο. Τέτοιες εκδηλώσεις έχουν τη λογική να χτίσουν την προπαγανδιστική αφήγηση στη συγκυρία και για τα θέματα που επεξεργάζονται. Ως αναρχικοί λοιπόν, που αντιμετωπίζουμε τον σύριζα ως μια «σοβαρή αστική δύναμη εξουσίας» επιλέγουμε να βάλουμε σφήνα σε αυτή τη διαδικασία.

Ως αναρχικοί δεν έχουμε λόγο να σεβόμαστε, «σοβαρές αστικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας», κανένα πρώην και νυν ΠΑΣΟΚ. Το ίδιο καλούμε καθέναν και καθεμιά από τη δική μας κοινωνική και ταξική θέση να κάνει.

rouvikonas2

στο Σοκαρά οι «Ιππότες»

Ιδού Οι Ιππότες, Λοιπόν:
Του Έβγαλαν Τα Δόντια,
Του Έκοψαν Τα Δάκτυλα,
Τον Σταύρωσαν,
Αλλά Ο 18χρονος Κρητικός Δεν Έγινε Προδότης!

8369

Μας είπαν τελευταία ότι οι εισβολείς αλεξιπτωτιστές που κατέβαλαν την Κρήτη τον Μάη του 1941 διαπνέονταν από τα ιδανικά του ιπποτισμού. Ιδού, λοιπόν, η «ιπποτική ευγένεια» εκείνων που διαφέντεψαν τότε το νησί χωρίς να καταφέρουν διαφεντέψουν ποτέ τις ψυχές των Κρητικών!

…Όταν, ύστερα από μέρες, ο τραγικός πατέρας κατάφερε να βρει τις μπότες του χαμένου παιδιού του, αντιλήφθηκε πως ήταν ασυνήθιστα βαριές. Κι όταν τις κοίταξε είδε μέσα τα κομμένα πόδια του Σταύρου. Οι «ιππότες» Ναζί τον είχαν ακρωτηριάσει. Κι ήταν νέος, πολύ νέος, μόλις 18 χρονών!

Λες κι είναι βγαλμένη μέσα από αρχαία τραγωδία η ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη!

Του έβγαλαν ένα – ένα τα δόντια, του έκοψαν τα δάκτυλα, τα χέρια τα πόδια… Κι εκείνος δεν μίλησε. Περιφρόνησε τον θάνατο, περιφρόνησε τους Ναζί βασανιστές του! 

 

Του ΝΙΚΟΥ ΨΙΛΑΚΗ

(Πρώτη Δημοσίευση: Περιοδικό ΥΠΕΡ – Χ, Δεκέμβριος 2012)

Του έβγαλαν ένα – ένα τα δόντια. Δεν μίλησε!

Του έκοψαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Δεν μίλησε!

Άρχισαν να του πετσοκόβουν πόδια και χέρια. Δεν μίλησε!

Κι όταν βρέθηκε κάτω από τα γερμανικά τανκς είχε ακόμη τη δύναμη να περιφρονήσει τους δημίους του!

Ήταν παιδί, στα δεκαοχτώ του, γεμάτος όνειρα. Προτίμησε να πεθάνει ελεύθερος παρά να ζει με το στίγμα του κιοτή. Τον έλεγαν Σταύρο Ανδρεαδάκη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοκαρά της Κρήτης.

8343

Στη φωτογραφία: Ο Λευτέρης Ανδρεαδάκης (Σεπτέμβριος 2012)

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη δεν την ήξερα. Τη διάβασα φέτος τον Σεπτέμβρη σε ένα φωτοτυπημένο, αλλά επαρκώς τεκμηριωμένο, φυλλάδιο γραμμένο από τον φιλίστορα δικηγόρο κ. Γιώργο Καρτσωνάκη. Το επόμενο πρωί βρισκόμουν στο Σοκαρά, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ασήμι. Δεν είχα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς αναζητούσα. Θεώρησα την επίσκεψη σαν ένα ταπεινό προσκύνημα στη μνήμη του ήρωα που δεν γνώρισα. Κατέληξα να γράφω ένα, επίσης ταπεινό, κείμενο – σπονδή. Ο Σταύρος, ετών δεκαοχτώ. Να λοιπόν που μερικές φορές ένα άγουρο παλικαράκι μπορεί να σηκώσει την ιστορία στους ώμους του και να γίνει ώριμος ήρωας!

Μόνον ένας από τους αδερφούς του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο Λευτέρης, κοντά στα ογδόντα πέντε του, καλοστεκούμενος ακόμη. Διαβάζει βιβλία, ψάχνει, ταξινομεί τις αναμνήσεις τοποθετώντας τα γεγονότα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο. Άλλωστε, στην Κρήτη μπορεί να συναντήσει κανείς φαινόμενα που για άλλους τόπους θα ήταν εντελώς παράδοξα. Να δει βοσκούς να μελετούν ιστορίες και Ερωτόκριτους, ξωμάχους –σαν τον Λευτέρη– να ανακατεύουν στο λόγο τους ιστορικά παραδείγματα που εκπλήσσουν. Ο Λευτέρης είναι ο τελευταίος θεματοφύλακας των πικρών βιωμάτων που μετουσιώθηκαν κι έγιναν δάκρυ αστείρευτο, που μεταλλάχτηκαν κι έγιναν μνήμη ακατάλυτη, που μεταμορφώθηκαν κι έγιναν πείσμα για λευτεριά, δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια.

Ο «απαγορευμένος» ήρωας

Καθώς περνώ το κατώφλι βλέπω απέναντι στον τοίχο μια φροντισμένη κορνίζα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός νέου άνδρα.

-Ο Σταύρος; ρωτώ.

-Ναι, ο Σταύρος, απαντά ο γέροντας οικοδεσπότης κι ένα δάκρυ αυλακώνει το πρόσωπό του.

Αναρωτιέται κανείς αν ο πόνος μπορεί να κρατήσει τόσα χρόνια. Το δάκρυ του Λευτέρη είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχνούν, σε όσους θέλουν να μας κάμουν να ξεχάσομε την ιστορία αυτού του τόπου, τα βάσανα αυτού του λαού.

Για δεκαετίες ολόκληρες το όνομα του Σταύρου ήταν σχεδόν απαγορευμένο, όπως και η θυσία του. Κανείς δεν μιλούσε για το παλικάρι του Σοκαρά, μέχρι που δυο λόγιοι του χωριού, ο Γιώργος Καρτσωνάκης και ο Σήφης Κοσόγλου, κατάφεραν να τον αποκαταστήσουν και να παραδώσουν στην ιστορική μνήμη την άσπιλη μορφή ενός παιδιού που έσφιξε τα σαγόνια –δόντια δεν του είχαν αφήσει- και έπνιξε τον αβάσταχτο πόνο για να μη μαρτυρήσει τα μυστικά του αγώνα!

Ψυχωμένο παλικάρι ο Σταύρος ανέβηκε από μικρός στα αντάρτικα λημέρια. Εκεί, στην ελεύθερη πατρίδα των Ελλήνων, γνώρισε τους Καπεταναίους και τα ανταρτόπουλα.

-Δεν ήξερα τι είναι το ΕΑΜ, ήμουν μικρός εγώ, λέει ο Λευτέρης. Για πρώτη φορά το άκουσα από τον αδελφό μου. Τον Αύγουστο του ’44 ετοιμαζόταν να φύγει από το σπίτι. Την ώρα που άλλαζε τα ρούχα του, άνοιξα ένα φάκελο που κρατούσε και τον διάβασα. Θυμάμαι ακόμη, κοντά εβδομήντα χρόνια μετά, τι έγραφε: «Ντροπή στον κρητικό λαό να τον κρατούν στη σκλαβιά μερικές χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες».

Λίγα λεπτά αργότερα ο Σταύρος έφευγε από το σπίτι. Έπρεπε να φέρει σε πέρας μιαν αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί.. Να μεταφέρει ένα μήνυμα από το ΕΑΜ του Σοκαρά στα βουνά, στα Αστερούσια, στο χωριό Αχεντριάς, στον Παπαδάκη, έτσι λέγανε τον παραλήπτη.

Η αποστολή πήγε καλά. Ο Σταύρος παρέδωσε το μήνυμα και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Κατηφόρισε από τα μονοπάτια των Αστερουσίων, έφτασε στα πρώτα χωριά του κάμπου. Περνώντας από το Μεσοχωριό βρέθηκε να περπατά μέσα στην κοίτη του ποταμού Αναποδάρη. Από εκεί περνούσε ο δρόμος για το χωριό του. Έσερνε ένα μουλάρι φορτωμένο και προχωρούσε.

Μερικές φορές, όμως, η τύχη παίζει παράξενα παιγνίδια. Οι Γερμανοί είχαν κάμποσους χωρικούς και τους είχαν ζέψει στην αγγαρεία. Δούλευαν εκεί κοντά. Οι κατακτητές, αξιωματικοί και στρατιώτες τους επιτηρούσαν.

Ο λόγος πάλι στον Λευτέρη:

-Τον είδε τον Σταύρο ένας δικός μας, Γκεσταμπίτης, ένας Πήλιος Γούσης, και λέει στον Γερμανό: «Αυτός με το μουλάρι είναι ύποπτος». Περικύκλωσε ο στρατός το παιδί, το έπιασαν. Είχε φορτωμένα δυο δεμάτια σφάκες (πικροδάφνες) στο μουλάρι. Πήρε ο αξιωματικός ένα μαχαίρι και έκοψε τα δεματικά. Οι σφάκες σκορπίστηκαν στη γη κι από μέσα τους πετάχτηκε ένα όπλο, κάμποσα φυσίγγια, και μερικά γράμματα. Το όπλο τού το είχε δώσει ο Παπαδάκης να το φέρει στο χωριό, στο ΕΑΜ. Τον συνέλαβαν αμέσως, τον πήγαν στον Πύργο στο Φρουραρχείο, μετά τον πήγαν στον Χάρακα, πάλι στο Φρουραρχείο, κι από κει στις Μοίρες. Όταν ήταν στο Χάρακα φώναξαν τον πατέρα μου, ήταν γέρος άνθρωπος πια και δεν ήξερε τίποτε. «Πού είναι οι γιοί σου;» τον ρώτησαν, εμείς είμασταν τέσσερα αδέρφια. «Στο χωριό είναι», τους απάντησε. «Και ο Σταύρος;» τον ξαναρωτούν. Πάγωσε ο γέρος γιατί κατάλαβε ότι τον είχανε πιάσει. Τους απάντησε ότι ο Σταύρος βόσκει τα πρόβατα…

8350

Λευτέρης Ανδρεαδάκης (Σεπτέμβριος 2012)

Στον σταυρό!

Πάνω από τις Μοίρες στα ψηλώματα, κοντά στον μικρό οικισμό Βρέλη, είχαν εγκαταστήσει φυλάκια οι κατακτητές. Εκεί πήγαν τον Σταύρο. Τον έκλεισαν σε ένα παλιό πετρόχτιστο καλύβι και άρχισαν να τον βασανίζουν. Γερμανοί και γερμανοπροσκυνημένοι προδότες εξάντλησαν την αγριότητα και το μένος τους. Άκουγαν οι κάτοικοι τις βρισιές και τα ουρλιαχτά των κατακτητών, άκουγαν και τα βογκητά του παλικαριού. Κάποιοι προσπάθησαν να πλησιάσουν, να βοηθήσουν. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να του δώσουν ένα ποτήρι νερό.

Οι βασανιστές προσπαθούσαν να κάμουν τον Σταύρο να μιλήσει. Όσο κρατούσε το στόμα του κλειστό, τόσο θύμωναν, πείσμωναν… Σκύλιαζαν.

Στο μεταξύ ο γέρο Σταμάτης, ο πατέρας του, είχε αρχίσει τον αγώνα της αναζήτησης. Πήγε παντού. Έψαχνε το παιδί του. Αρχαία τραγωδία θυμίζει η προσπάθεια του πατέρα να σώσει το Σταύρο του. Ήθελε να παρακαλέσει. Ίσως να μαλάκωνε η καρδιά του κατακτητή. Τελικά κατάφερε να μάθει πως το παιδί του βρισκόταν στο Βρέλη.

Ό,τι κι αν γραφτεί σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, δεν θα μπορέσει να δώσει την εικόνα της συμφοράς. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό τον γιο του ο γέρο Σταμάτης.

Οι κάτοικοι του μικρού οικισμού ήταν οι μάρτυρες ενός από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των Γερμανών στην Κρήτη. Ήταν αυτοί που έδωσαν πληροφορίες στην οικογένεια… Οι μαρτυρίες τους, όμως, δεν σώθηκαν σε κανένα επίσημο έγγραφο. Η πατρίδα δεν θεώρησε σκόπιμο να ανασκαλέψει την υπόθεση, να τιμήσει τον ήρωα και να αποκαλύψει τη θηριωδία. Η οικογένεια, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Ξέρουν ότι του έβγαλαν τα νύχια, του έβγαλαν τα δόντια, του πετσόκοψαν τα πόδια και τα χέρια, τον κατακρεούργησαν. Ένα από τα μαρτύρια, όχι όμως το τελευταίο, ήταν ο σταυρός! Τόλμησαν ακόμη και να τον σταυρώσουν!

Ακρωτηριασμένο και αιμορραγούντα τον ανέβασαν στο σταυρό. Κι όταν οι Γερμανοί κι οι εδώ συνεργάτες τους είδαν κι απόειδαν, κι όταν κατάλαβαν πως αυτό το σκληροτράχηλο παλικάρι δεν πρόκειται να μιλήσει, τον έβαλαν κάτω από τις ερπύστριες. Αυτή θα ήταν η τελευταία απειλή.

Έβαλαν μπροστά τη μηχανή του τανκ. Ο Σταύρος έμεινε αμίλητος! Κράτησε το στόμα του κλειστό ακόμη κι όταν άρχισε να κινείται το θηριώδες όχημα, ακόμη κι όταν άρχισε να πολτοποιείται το κορμί του. Κι ύστερα τον άφησαν εκεί. Ανακατωμένες οι σάρκες με το χώμα. Τον παράτησαν άθαφτο σ’ ένα χωράφι.

83028308

Στις φωτογραφίες: Πάνω, ο τόπος του μαρτυρίου. Εδώ κοντά βρέθηκαν τα στιβάνια του Σταύρου!

Ο άταφος νεκρός

Τις νύχτες, που αλυχτούσαν τα σκυλιά και προσπαθούσαν να χορτάσουν την πείνα τους τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες, ένας συγγενής των Ανδρεαδάκηδων πήρε την απόφαση.

Να ’τη πάλι την αρχαία τραγωδία μπροστά μας! Το ελληνικό ήθος που έρχεται μέσα από τη διαρκώς ανακυκλούμενη φωνή της Αντιγόνης. Ο θείος νόμος είναι πιο δυνατός από τον ανθρώπινο. Οι νεκρικές τιμές δεν αποτελούν τυπική υποχρέωση των συγγενών αλλά έκφραση αξιών, έκφραση ήθους. Κανένας νεκρός δεν πρέπει να μένει άταφος. Μόνο που ο Πολυνείκης, ο άταφος της αρχαίας τραγωδίας, είχε κατηγορηθεί ως εχθρός της πατρίδας του. Ο Σταύρος ήταν εχθρός των κατακτητών της πατρίδας του! Τα αρχέτυπα του πολιτισμού μας επανέρχονται κάθε φορά που μια καινούργια Αντιγόνη περιφρονεί τους νόμους των ισχυρών τούτου του κόσμου.

Λέει ο Λευτέρης:

– Είχα ένα θείο στο Βρέλη. Πήγε αυτός να τον πάρει από εκεί και να τον θάψει. Αλλά δεν μπορούσε ούτε να σιμώσει γιατί από πάνω, στο ύψωμα, είχανε στήσει το φυλάκιό τους οι Γερμανοί. Κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει εκεί κοντά. Τελικά, τόλμησε, δεν λογάριασε τον κίνδυνο, πήρε όσα κομμάτια κατάφερε να μαζέψει και τα έθαψε στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Τέσσερις φορές έχω πάει εκεί που τον σκότωσαν. Την πρώτη φορά είδα το αίμα, είχε ποτίσει τη γη, φαινόταν για πολύ καιρό.

Ύστερα από χρόνια πολλά ήρθαν και οι επίσημες επιβεβαιώσεις για τα βασανιστήρια του Σταύρου· τα έγγραφα των δικαστηρίων που μιλούσαν συγκαλυμμένα. Ήταν οι απολογίες των δοσίλογων. Τα πιο «τρανταχτά» ονόματα προδοτών που έδρασαν στη Μεσαρά ήταν ανακατεμένα στην ιστορία του μικρού ήρωα. Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι έπρεπε να απολογηθούν για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει. Αρκέστηκαν να μιλήσουν μόνο για «σκληρά βασανιστήρια», όπως αποκαλύπτει ο Καρτσωνάκης, ο άνθρωπος που έριξε άπλετο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές μιας υπόθεσης την οποία κάποια άνομα συμφέροντα ήθελαν να κρατήσουν στο σκοτάδι.

Μέσα από τις κρυπτικές απολογίες των δοσιλόγων, μέσα από τη σιωπή των γερμανικών πηγών, μέσα από τη συνενοχή των ντόπιων και ξένων εξουσιών, που δεν τιμώρησαν ποτέ τους εγκληματίες πολέμου, δεν είναι εύκολο να ανασυνθέσει κανείς τις λεπτομέρειες του ιστορικού παρελθόντος. Ούτε και να μάθει με πόση περιφρόνηση στάθηκε ένα παλικάρι μπροστά στο θάνατο.

Ο Λευτέρης βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει την αφήγηση.

-Χρόνια μετά έγινε η εκταφή των οστών του. Μας είπανε στο Βρέλη: «Μην περιμένετε να βρείτε κόκαλα, δεν υπάρχουν». Βρήκαμε μόνο ένα οστό της μιας κνήμης και μια κάτω γνάθο. Ούτε δόντια, ούτε πλευρά, ούτε τίποτα. Μόνο μερικά πολτοποιημένα κόκαλα ήταν θαμμένα εκεί.

Όταν η φρίκη αποτυπώνεται σε ένα ζευγάρι στιβάνια!

Πέρασαν λίγες μέρες μετά την ταφή. Ο γέρο Σταμάτης ανηφόρησε στο Βρέλη παρέα με κάποιον συγγενή του. Ας τα έσκιαζε όλα η φοβέρα. Αλλά, ποια φοβέρα να σταματήσει έναν χαροκαμένο πατέρα; Από μακριά είδε τα αίματα. Δίπλα κομμάτια από σκισμένα ρούχα και λίγο πιο κει ένα ζευγάρι στιβάνια. Ήταν του Σταύρου!

Ο συγγενής έσκυψε, έκανε να τα μαζέψει. Τα υποδήματα του νεκρού ήταν πολύτιμα εκείνα τα χρόνια· οι άνθρωποι περπατούσαν ξυπόλητοι, θα ήταν πολυτέλεια να τα παρατήσουν εκεί. Την ώρα που τα σήκωνε δεν άντεξε. Μια κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του… Τα στιβάνια δεν ήταν άδεια! Μέσα στο κουφάρι τους είχαν μείνει κομμάτια από σάρκες. Τα πόδια του Σταύρου!

Ειπώθηκε ότι του έκοψαν τα πόδια με τσεκούρι. Κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ούτε να το διαψεύσει σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σάρκες του ήρωα είχαν μείνει μέσα στα στιβάνια του. Και ότι τα στιβάνια αυτά ήταν σκισμένα στο ύψος των αστραγάλων, ήταν κομμένα και το πετσί κρεμόταν. Άλλο φρικτό σημάδι της συμφοράς.

Η συνέχεια της ιστορίας φανερώνει μέσα από πόσες κακοτοπιές, στερήσεις και βάσανα πέρασε αυτός ο λαός. Ο συγγενής παρακάλεσε τον γέρο Σταμάτη να πάρει τα στιβάνια και να τα δώσει στον μικρό γιο του, τον Λευτέρη. Ούτε να τ’ ακούσει ο τραγικός πατέρας. Τελικά τα πήρε άλλος συγγενής, τα πήγε σε τσαγκάρη, έκοψε τα πετσιά που κρέμονταν, τα έκανε παπούτσια και τα έδωσε σε ένα παιδί να τα φορέσει.

8364l

  Ο ήρωας! Ήταν παιδί, στα 18 του! 

Τραγωδία χωρίς κάθαρση

Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο. Πέρασαν πέντε μέρες. Και στις δεκαεφτά του ίδιου μήνα ο Σοκαράς έμελλε να ζήσει ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της ιστορίας του. Στις δεκαέξι το βράδυ πήγε εκεί ο δοσίλογος Πρόεδρος γειτονικού χωριού. Μίλησε στους χωρικούς. Τους είπε να μη φύγει κανείς από το σπίτι του γιατί θα έρχονταν την επόμενη οι Γερμανοί για γυμνάσια. Όποιος έμενε δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί. Όποιος έφευγε θα πλήρωνε ακριβά την αποκοτιά του.

Το απόβραδο της άλλης μέρας βρήκε το χωριό πνιγμένο στο θρήνο. Οι Γερμανοί είχαν πράγματι μεταβεί στο Σοκαρά, αλλά όχι για γυμνάσια όπως έλεγε ο προδότης. Είχαν πάει για να σκοτώσουν! Είκοσι εφτά ήρωες ήταν τα νέα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Είκοσι εφτά προγραμμένοι!

Και ενώ τα σπίτια του Σοκαρά άδειαζαν, και ενώ το μοιρολόι γινόταν απελπισία και η πείνα γινόταν αχώριστος σύντροφος των επιζώντων, μια καινούργια τραγωδία χτυπούσε την πόρτα των Ανδρεαδάκηδων… Κάποιοι είχαν πιστέψει ότι ο Σταύρος είχε λυγίσει. Και ότι είχε αποκαλύψει τα ονόματα των οργανωμένων στην αντίσταση. Το τίμημα βαρύ, ασήκωτο. Δεν έφτανε η συμφορά και το μοιρολόι. Ήρθε η υποψία να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειας. Τέτοιες εποχές κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί. Αποδείξεις εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν.

Κάπως έτσι κορυφώθηκε η τραγωδία. Ο νεκρός ήρωας θα μπορούσε να γίνει φαρμακός. Και είναι αλήθεια ότι μια βαριά σιωπή σκέπασε για δεκαετίες ολόκληρες τη μνήμη του.

Λέει ο Γιώργος Καρτσωνάκης:

-Αν είχε ομολογήσει ο Σταύρος, τότε θα είχαν πιάσει τους ιθύνοντες του ΕΑΜ. Αλλά αυτούς δεν τους έπιασαν. Όλοι ξέρουν σήμερα ποιοι ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τη σφαγή του Σοκαρά. Ο κατάλογος των προγραφών συντασσόταν για κάμποσους μήνες.

Η αποκάλυψη των μαρτυρικών καταθέσεων στο δικαστήριο των δοσιλόγων έδωσε νέα δυναμική στην ιστορία. Και νέα πνοή στη μνήμη. Την ανάστησε. Ναι, εξήντα πέντε χρόνια μετά. Το 2009, με πρωτοβουλία των Σοκαριανών, που μπορούν να περηφανεύονται σήμερα για όλους τους ήρωες τους. Και για τον Σταύρο…

Νομικό παράδοξο

Η δολοφονία του Ανδρεαδάκη έμεινε ατιμώρητη. Το δικαστήριο των δοσιλόγων που συνεδρίασε μετά την απελευθέρωση, στις 14 Μαρτίου 1946, ήξερε απλά ότι είχαν σκοτώσει ένα παιδί κοντά στο Βρέλη. Κατηγορούμενος για τη δολοφονία ο συνεργάτης των Γερμανών Μαγιάσης. Το δικαστήριο τον απάλλαξε. Όχι επειδή δεν συμμετείχε στο αποτροπιαστικό έγκλημα, αλλά… επειδή τάχατες δεν ήταν γνωστό το όνομα του θύματος. Ο Καρτσωνάκης αποκαλύπτει το σχετικό επίσημο έγγραφο και ρίχνει περισσότερο φως στην τραγωδία:

«Το δικαστήριον κηρύσσει τον κατηγορούμενο Ν. Μαγιάση αθώο λόγω αμφιβολιών της κατηγορίας ότι εξετέλεσε, μετά Γερμανού στρατιώτου, κατ΄ Αύγουστον 1944, μεταξύ Μοιρών και Αγίου Αντωνίου, ένα παιδί ηλικίας 18-19 ετών αγνώστου ονοματεπωνύμου, με την κατηγορία ότι απέκρυπτε όπλα…»

Και συνεχίζει ο φιλίστορας δικηγόρος:

«Στα παγκόσμια ποινικά χρονικά  δεν υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο, να έχομε έναν άνθρωπο, που βρίσκεται νεκρός σε συγκεκριμένο τόπο, που προσδιορίστηκε η ηλικία του και ο χρόνος του θανάτου, που αποκαλύφθηκε η αιτία για την οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε, να παραπέμπεται με βούλευμα κατηγορούμενος για τον φόνο αυτό και η ανάκριση, ο Εισαγγελέας (τότε λεγόταν ειδικός Επίτροπος) και τελικώς και το δικαστήριο […] να αναφέρει ότι το θύμα είναι αγνώστου ονοματεπωνύμου…»

Εν ολίγοις: Δεν υπάρχει όνομα, άρα δεν υπάρχει… έγκλημα!

Η αλήθεια, βέβαια, δεν είναι αυτή. Το όνομα ήταν γνωστό από άλλες υποθέσεις.

Όσο για τον Μαγιάση… Αυτός καταδικάστηκε πολλές φορές σε θάνατο για τα αναρίθμητα εγκλήματά του. Αλλά δεν πρόλαβαν να τον εκτελέσουν. Τον έσφαξε ένας Ανωγειανός, ο Βρέντζος ή Τηγανίτης, μέσα στο ίδιο το δικαστήριο!

Η ιστορία που δεν διδάσκεται:

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη θα πρέπει να τη διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία. Όχι μόνο στα ελληνικά· στα σχολεία όλου του κόσμου, και κυρίως της Γερμανίας, θα πρέπει να διδάσκεται. Για να μαθαίνουν οι μελλοντικές γενιές των ανθρώπων πόση δύναμη και πόσο κουράγιο μπορεί να κρύβει η καρδιά ενός δεκαοκτάχρονου παιδιού. Για να καταλάβουν πόση αγριότητα και απανθρωπιά μπορούν να κρύβουν οι ψυχές των ναζιστικών ανδρείκελων.

Σταύρος Ανδρεαδάκης, ετών 18. Ένας ήρωας που τον αγνόησε η ιστορία, τον περιφρόνησε η κοινωνία και τον τιμώρησε η πολιτεία!

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόση περιφρόνηση αντιμετώπισε εκείνους που του έβγαζαν ένα – ένα τα δόντια. Του έκοβαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Του έκοψαν (μάλλον με τσεκούρια) τα πόδια.

Κανείς δεν θα μάθει τα τελευταία λόγια ενός παλικαριού που αγαπούσε τη ζωή. Και τη λευτεριά. Μπορούμε μόνο να τα μαντέψομε.

Γράφε Ιστορία τα ψέματά σου αράδα

Καθώς βαδίζω στους δρόμους του Σοκαρά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τους γνωστούς στίχους του Βάρναλη:

Γράψε ιστορία τα ψέματά σου αράδα

και βλόγα τον φονιά, βρίζε το θύμα…

Είναι τραγωδία ο βασανιστικός θάνατος ενός ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερη τραγωδία να τον βαραίνει μια αναπόδεικτη υποψία.

Χρειάστηκε να περάσουν εξήντα πέντε χρόνια μέχρι την τελική αποκατάσταση του ήρωα. Η κάθαρση θυμίζει σκηνικό αρχαίας τραγωδίας. Ο ήρωας μπορεί να αναπαύεται πλέον. Ως ήρωας!

http://www.karmanor.gr/el/article/idoy-oi-ippotes-loipon-toy-evgalan-ta-dontia-toy-ekopsan-ta-daktyla-ton-stayrosan-alla-o

ποιος φοβήθηκε το πραξικόπημα;

Από το πρωί της Παρασκευής 15/07/2016 (ώρα 11:00 γράφει η πρόσκληση της ΑΕΜΥ Α.Ε. ιδιοκτήτριας του νοσοκομείου Θήρας) και μέχρι το Σάββατο 16/07/2016 (αναχώρησε το Σάββατο γράφει ιστοσελίδα) Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΛΕΙΠΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ!

Μαυρογιαλούρος για αρχή, διακοπές μετά και ύστερα ήρθε ο …φόβος;

Ενώ «έτρεχε» το πραξικόπημα στην Τουρκία, αυτός αφού εγκαινίασε ιδιωτικό νοσοκομείο μετά συνέχισε με ταξίδι αναψυχής.

Τα βοθροκάναλα όμως έλεγαν τη νύχτα της Παρασκευής ότι σήμανε συναγερμός στο Μαξίμου και γίνονταν έκτακτες συσκέψεις για τα γεγονότα στην Τουρκία.

Με ποιον συσκέπτονταν; Με τον Καρανίκα;

«(00:35) Κυβερνητικές πηγές σημειώνουν ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί με προσοχή και ψυχραιμία τις εξελίξεις στην Τουρκία.»

Πολύ «ψύχραιμα» έμεινε Σίκινο (μπορεί να έβλεπε και καλύτερα…)

To πραξικόπημα στην Τουρκία και οι διακοπές του Τσίπρα στη Σίκινο

ΥΓ. Κρίμα να χαλάσουν οι μίνι διακοπές του κουρασμένου αριστερού ηγέτη! Αντι-Συριζαίοι αυτοί οι Τούρκοι!

 

To πραξικόπημα στην Τουρκία και οι διακοπές του Τσίπρα στη Σίκινο

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016, 18:50
aemyae_ygeias
santorini_tzifras

Λάτρης της πανέμορφης Σικίνου αποδεικνύεται ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Εκμεταλλευόμενος την απόδραση, από το καμίνι της πρωτεύουσας, στο πλαίσιο των εγκαινίων του Νοσοκομείου Θήρας Σαντορίνης, ο κ. Τσίπρας πέρασε ένα ολιγόωρο ταξίδι αναψυχής στη Σίκινο.

Κατά πληροφορίες του zougla.gr, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να πάρει μία ανάσα μακριά από τις σκοτούρες του Μαξίμου επισκεπτόμενος με φουσκωτό τη Σίκινο στις Κυκλάδες.

«Ήταν πολύ απλός και διακριτικός, πέρασε για λίγο από το νησί και αναχώρησε το Σάββατο», ανέφερε στο zougla.gr κάτοικος της Σικίνου.

Το πραξικόπημα…

Η χαλάρωση, το ουζάκι και η κουβεντούλα χάλασαν από το αιφνιδιαστικό πραξικόπημα στη γειτονική χώρα, καθώς τα τηλέφωνα έπεφταν «βροχή» και ως εκ τούτου ο συντονισμός και η διαχείριση τέτοιας κρίσης κατέστησαν επιτακτική την ανάγκη αλλαγής σχεδίων για τις μίνι διακοπές του πρωθυπουργού.

Έτσι, ο κ. Τσίπρας δεν εμφανίστηκε εφέτος στο οινοποιείο «Μάναλη», ούτε στο κατάστημα «Μελιτένια»,όπου είχε πραγματοποιήσει επίσκεψη πέρσι…

Τα εγκαίνια, η μεταφορά με αεροπλάνο της… γραμμής και το φουσκωτό του Πολάκη

Ο πρωθυπουργός συνταξίδεψε για τη Σαντορίνη με τον υπουργό Υγείας, Ανδρέα Ξανθό, με πολιτικό αεροσκάφος, ενώ βάσει επίσημων εγγράφων ο Παύλος Πολάκης, αναπληρωτής υπουργός, επρόκειτο «να μεταβεί στη Σαντορίνη με δικό του μεταφορικό μέσο».